సెప్టెంబర్ 28, 2009

మధుగిరి – ఓటమి అంచున విజయం ఈ ట్రెక్కు …

Posted in అనుభవాలు, ట్రావెలాగుడు, ట్రెక్కింగు, మధుగిరి వద్ద 5:51 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

సెప్టెంబర్ 21, 2009

ఓ వర్షం కురిసిన రోజు …

Posted in అనుభవాలు, వర్షం, హాస్యం వద్ద 7:48 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

జూన్ 28, 2009

క్వీను గారి కంట్రీలో అనుభవాలు …

Posted in అనుభవాలు, ఫోటోలు, యూకె వద్ద 6:42 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

మార్చి 7, 2009

అదన్నమాట సంగతి !

Posted in అనుభవాలు, మొబైలు, హాస్యం వద్ద 6:21 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

జనవరి 6, 2009

మా ఊరి గాలి …

Posted in అనుభవాలు, ఊరు వద్ద 8:42 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

నవంబర్ 16, 2008

డిటెక్టీవ్‌లు, షెర్లాక్ హోంస్, ఫెలూదా …

Posted in అనుభవాలు, ఆలోచనలు, డిటెక్టీవ్, ఫెలూదా, షెర్లాక్ హోంస్ వద్ద 7:00 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

నవంబర్ 7, 2008

సురభి మాయాబజార్ – ఇది ఒక అద్భుతమయిన లోకం …

Posted in అనుభవాలు, నాటిక, మాయాబజార్, రంగ శంకర, సురభి వద్ద 9:10 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

క్రితం వారం అర్జున రావు గారు నాకు ఫోన్ చేసి నవంబరు ఏడున బెంగుళూరు “రంగ శంకర“లో సురభి వారి చేత “మాయాబజార్” ప్రదర్శింపబడుతుంది అని వార్త అందించినప్పుడు నాకు తెలియలేదు నేను ఎలాంటి అనుభవాన్ని చవి చూడబోతున్నానో.

సరే ఒక కొత్త అనుభవం లాగా ఉంటుంది కదాని వెంటనే నవీను అన్నకి ఒక వేగు పంపి మరుసటి రోజే ఇద్దరికీ టిక్కెట్లు బుక్ చేసేసాను. మా ఇద్దరికీ ఎంతో ఆసక్తి ఉన్నా ఆ ఆసక్తి తీరే మార్గం మాత్రం అనుకోని విధంగా ఇలా కలిగింది.

ఇవాళ పొద్దున్న నుంచి ఇద్దరమూ తెగ ఉత్కంఠతో ఎదురు చూస్తున్నాము. రాత్రి ఏడున్నరకి మొదలవుతుంది నాటకం “రంగ శంకర”లో. ఐదున్నరకే ఇంటికొచ్చి వేచి ఉన్నాను నేను. నవీను అన్న ఏడయినా రారే. ఇంటి పక్కనే “రంగ శంకర” అయినా వేళకు చేరతామో లేదో అని నాకు తెగ టెన్షను పుట్టుకొచ్చింది.

ఆఖరికి హడావిడిగా ఎలాగయితే ఏడు పదికి ఇద్దరమూ రంగ శంకర చేరుకున్నాము. ఐదు నిముషాల తరువాత లోపలికి అనుమతించారు. లోపలికి వెళ్ళగానే అసలు ఏ లోకంలో ఉన్నామో అనిపించింది కాసేపు. మొత్తం థియేటర్ నిండుగా ఉంది. అందరి మొహాల్లోనూ చెప్పలేని ఉత్కంఠ.

అసలు మన పాత మాయాబజార్ సినిమాకే మూలమయిన ఈ నాటికను చూడబోతున్నామంటేనే నాకు ఒక రకమయిన పులకరింత కలిగింది. ఇందులోని సీనులూ, ఎఫెక్టులూ, పాటలూ సినిమాలో ఉపయోగించారు.

నిజంగా చెప్పాలంటే నేను ఇంతటి జనాన్నీ, ఇలాంటి స్పందననీ ఊహించలేదు. తెలుగు వారనేమిటి, కన్నడ, హిందీ, ఇంగ్లీషు అన్ని భాషలు మాట్లాడే జనాలూ అక్కడున్నారు. అవి గమనిస్తూ నేను అదో రకమయిన ట్రాన్సులోకి వెళ్ళిపోయాను.

ఏడున్నరకి అందరూ వచ్చేసాక తలుపులు మూసేసారు. “అరుంధతి నాగ్” సురభి గురించీ, మాయాబజార్ గురించీ ఒక నాలుగు ముక్కలు చెప్పి మొదలుపెట్టారు. సురభికి ఉన్న చరిత్ర దాదాపు వంద ఏళ్ళ పైమాటే. మాయాబజార్ (శశిరేఖా పరిణయం) ఒక్కటే‌కాక ఎన్నెన్నో అద్భుతమయిన నాటకాలు రచించి అద్భుతంగా ప్రదర్శించారు, ప్రదర్శిస్తున్నారు.

అరుంధతి నాగ్ మాట్లాడుతున్నప్పుడు నన్ను అచ్చెరువొందేలా చేసింది థియేటర్ యొక్క “అకౌస్టిక్స్“. నేను నా చెవులనూ, కళ్ళనూ నమ్మలేకపోయాను. ఎటువంటి మైకు, స్పీకర్లూ లేకుండా మొత్తం థియేటరులో ఆవిడ మాట్లాడే ప్రతీ మాటా వినబడుతోంది. అద్భుతంగా తీర్చిదిద్దారు థియేటరుని.

“మాయాబజార్”కి వచ్చిన అశేషమయిన ఆదరణ చూసి మొదట మధ్యాహ్నం రెండున్నరకీ, రాత్రి ఏడున్నరికీ అనుకున్న దానికి జతగా రాత్రి పదకొండింటికి ఇంకో షో ఏర్పాటు చేసామనే సరికే నాకు అర్థమయింది ఈ రోజు నేను ఎలాంటి అనుభవాన్ని చవి చూడబోతున్నానో. చప్పట్లతో అందరూ “మాయాబజార్”కి ఆహ్వానం పలికారు.

మొదటి సీనుకే అందరూ డంగైపోయారు. నారద మునీంద్రుడు మబ్బులలో విహరిస్తూ భూలోకానికి విచ్చేస్తాడు. మరి నిజంగానే నారదుడు ఎగురుతూ మబ్బులలో నుంచి భూలోకానికి దిగితే ?
అదే జరిగింది. నేనైతే అవాక్కయి చూస్తుండిపోయాను. అదెలా సాధ్యపదిందో అర్థం కాలేదు.

సురభి గురించి అంతర్జాలంలో చదివినప్పుడు వారు ఆ కాలంలోనే స్పెషల్ ఎఫెక్టులు స్టేజీ పైన చేసేవారనీ, దానికి ఎంతో విశేష ప్రాచుర్యం ఉందనీ చదివాను కానీ ఈ స్థాయిలో నేను అస్సలు ఊహించలేదు. నాకింకా అప్పటికే తెలీదు నేను ఏమేమి వింతలు చూడబోతున్నానో…

నారదుడు అద్భుతమయిన వాచ్యంతో, చక్కని గొంతుతో పలికాడు. అప్పటికే నే పరిసరాలన్నీ మరచిపోయి మాయాబజార్ లోకానికి వెళ్ళిపోయాను.

ఆ తరువాత నా కళ్ళ ముందు కదాలాడిన నాటకం ఒక గొప్ప ఆవిష్కరణ. కళ్ళు మూసి తెరిచేంతలోనే రాజభవనాలు ప్రత్యక్షమయ్యాయి, రాచనగరులు వచ్చాయి. చిటికెలో సెట్లు మారిపోయాయి. భూమి, ఆకాశం, రాజభవనం, జలపాతం, అడవి, యుద్ధభూమి ఒకటేమిటి సర్వమూ క్షణాల్లో కళ్ళ ముందు ప్రత్యక్షం. నిజంగా ఏమయినా మంత్ర తంత్రాలు జరుగుతున్నాయేమో అనిపించేటట్లుగా జరిగింది.

అసలు పాత్రధారులు ఎంత అద్భుతంగా నటించారో చెప్పటానికి ఒక మచ్చుతునక. నాటిక మొదలయిన కొద్ది నిముషాలలో బలరాముడు వేషధారి తూలుతూ మాట్లాడుతున్నాడు. నాకు, నవీను అన్నకీ, మా చుట్టుపక్కల అందరకీ ఒక రెండు నిముషాలు అర్థం కాలేదు అదేమిటి ఇంతటి పేరొందిన నాటిక చేసేటప్పుడు అందులో నటుడు తాగివచ్చాడేమిటీ, అలా తూలిపోతున్నాడేమిటీ, అయ్యో అయ్యో అనుకుంటున్నాము.

ఆ పాత్రధారి “అవును నేను సురాపానం చేసాను …, ” అని డైలాగు చెప్పిన తర్వాత కానీ మాలో అది నిజమా, అబద్దమా అన్న సంశయం పోలేదు. అద్భుతం, అమోఘం.

అభిమన్యుడి పాత్ర పోషించిన అతను మంచి స్ఫురదౄపి. చక్కని పలుకుతో, దానికి తగిన భావంతో, శైలితో బాగా నటించాడు.
శశిరేఖ, కృష్ణుడు, ఒక్కరేమిటి అందరూ చక్కని నటనని ప్రదర్శించారు.

తర్వాత కాసేపటికి రంగప్రవేశం చేసాడు ఘటోత్కచుడు, భలే చక్కని కంఠం. అసలు నిజంగా రాక్షసుడు మాట్లాడితే ఇలాగే ఉంటుందా అనిపించే కంఠంతో చక్కని ప్రదర్శన ఇచ్చాడు.
ఘటోత్కచుడి రంగప్రవేశం తరువాత రంగస్థలం మీద ఇంద్రజాల, మహేంద్రజాల, టక్కుటమార విద్యలన్నీ ప్రదర్శితమయ్యాయి. ఏ కృత్రిమమయిన ఎఫెక్టులూ లేకుండా ఆ స్పెషలు ఎఫెక్టులు ఎలా సృష్టించారో అని ప్రతీ ఒక్కరూ అబ్బురపడుతూనే ఉన్నారు.

ఉదా: అభిమన్యుడి రథం నిజంగానే స్టేజీ పైన పరుగులెత్తింది. వెళుతున్న కొద్దీ వెనకాల బ్యాక్‌గ్రౌండ్ కూడా మారిపోతోంది.

అలాగే అభిమన్యుడి, ఘటోత్కచుడి యుద్దంలో నిజంగానే బాణాలు ఎగిరాయి, గదతో ఢీకొట్టాయి. విస్ఫోటాలు సంభవించాయి. ఎలా చేయగలిగారో ఎవరికీ అంతుపట్టలేదు.
ఆగ్నేయాస్త్రం ప్రయోగించబడింది. నిజమైన మంటలు లేచాయి. తరువాత వరుణాస్త్రం ప్రయోగించబడింది. నిజంగా వర్షం కురిసి ఆ మంటలు ఆర్పబడ్డాయి.

శశిరేఖ పడుకున్న మంచం అమాంతంగా గాలిలోకి ఎగిరింది. అలాగే ద్వారకలో జనాన్ని ముప్పుతిప్పలు పెట్టడానికి పళ్ళాలు ఎగిరాయి, చెప్పులు వీపుల మీద చరిచాయి, కంబళి దానంటత అదే చుట్టుకుంది, నాగుపాములు బుసలు కొట్టాయి, వెన్నెలా-చంద్రుడూ-నక్షత్రాలూ ప్రత్యక్షమవుతాయి, జలపాతం వచ్చింది, దాని ముందు నుంచి ఏనుగు ఘీంకరిస్తూ వెళ్ళింది, దాని పక్కన నుండి చిన్న కుందేలు గెంతులేసింది. అబ్బ ఒకటేమిటి సర్వమూ మాయే. మనల్ని అచ్చెరువొందించేవే.

ఇవన్నీ ఒక ఎత్తయితే నాటికలోని ఒక పాటలో చూపించిన ఎఫెక్టు ఒక ఎత్తు. (అవును నాటికలో పాటలున్నాయి. కొన్నింటిని “మాయాబజార్” సినిమాలో కూడా వాడారు)

పాట సందర్భం ఏమిటంటే అభిమన్యుడూ, శశిరేఖా విరహ గీతం. శశిరేఖ పాట మొదలుపెడుతుంది. ఒక చరణం ముగిసిన తరువాత అభిమన్యుడు పాట మొదలుపెడతాడు. అభిమన్యుడు పాట మొదలుపెట్టగానే హఠాత్తుగా ఈ వైపు శశిరేఖ చీకట్లోకి లీనమై ఘటోత్కచుడి ఇంట్లో బస చేసిన అభిమన్యుడు ప్రత్యక్షమవుతాడు. మళ్ళీ శశిరేఖ పాట మొదలుపెట్టగానే అభిమన్యుడు మాయమై శశిరేఖ ప్రత్యక్షమవుతుంది.
అసలు మన కళ్ళు మనల్నే మోసం చేస్తున్నాయా అనిపిస్తుంది. హేట్సాఫ్…

ఇలా అసలు రెండు గంటల సమయం ఎప్పుడు గడచిపోయిందో తెలీనే లేదు. ప్రతీ దృశ్యానికీ మైమరచిన ప్రేక్షకుల కరతాళ ధ్వనులు వినిపిస్తూనే ఉన్నాయి. అసలు ఆగనే లేదేమో ?

నాటిక ముగిసిన తరువాత నాకు తెలీకుండా నేనే “స్టాండింగ్ ఒవేషన్” ఇచ్చాను. చుట్టూ చూస్తే అందరు జనాలూ నాలాగే. చప్పట్లు అలా కొనసాగుతూనే ఉన్నాయి. ఆ పాత్రధారుల కళ్ళలో ఆనందాన్ని చూడడానికి నాకయితే రెండు కళ్ళూ చాలనే లేదు. ఆ ప్రయత్నంగా కళ్ళలో నుంచి నీళ్ళు వచ్చేసాయి.

చివరికి ఆ నాటక దర్శకుడయిన నాగేశ్వరరావు గారు ముందుకు వచ్చి సురభి చరిత్ర గురించీ, అరవై కుటుంబ సభ్యులు కలిసి ఇంకా నిర్వహిస్తున్న నాటక రంగం గురించీ, తర తరాలుగా ఇదే వృత్తిలో కొనసాగుతున్న వారి సభ్యుల గురించీ చెబుతుంటే ఆశ్చర్యం కలిగింది.

జనాలెవరికీ అక్కడ నుంచి కదలాలని లేకపోయినా ఆ లోకం నుంచి బయటకు రావలసి వచ్చి సంతోషం నింపుకున్న హృదయాలతో బయటకు వచ్చారు.
ఈ రోజు నాకు నా జీవితంలో మరచిపోలేని ఒక మధురానుభూతి.

ఇలాంటి చక్కని నాటకాలు, మన సంప్రదాయం ప్రతిబింబించే కళలు ప్రదర్శింపబడాలి. వాటికి తగిన ఆదరణ ఉండాలి. “రంగ శంకర” లాంటి థియేటర్లు కలకాలం వర్థిల్లాలి.

* సురభి వారి గురించి వెతుకుతుంటే ఈ బ్లాగు తగిలింది. ఇందులో విశేషాలు చూడండి.

అక్టోబర్ 3, 2008

చిక్కమగళూరు ట్రావెలాగుడు …

Posted in అనుభవాలు, చిక్కమగళూరు, ట్రావెలాగుడు, ట్రెక్కింగ్ వద్ద 7:35 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

భారతంలో పొడవాటి వారాంతం (మధ్యలో ఒక సెలవు పెడితే ఐదు రోజులు) కావడంతో ఎప్పటిలాగే ఎలాంటి ప్లానూ లేకుండానే మంగళవారం ఆఫీసుకెళ్ళాను.

నా సహోద్యోగి ఒకతను మేము చిక్కమగళూరుకి వెళుతున్నాము వస్తావా ? అని అడిగాడు. ఎప్పటిలాగే ఇంకో లాస్ట్ మినట్ ట్రిప్పుకి రెడీ అయ్యాను.

ఆ రోజు రాత్రి బయలుదేరి మళ్ళీ శుక్రవారం పొద్దున్నకి తిరిగి వచ్చేటట్టు అనుకున్నాము. రాత్రి పదకొండున్నరకి ఇంటి నుంచి బయలుదేరాలి. అయితే మన భారత కాలామానం ప్రకారం పన్నెండున్నర కల్లా బయలుదేరాము.
క్వాలిస్ ఒకటి మాట్లాడుకుని దాంట్లో ఎక్కగానే నాకిష్టమయిన పని మొదలెట్టేసాను. ఇంకేంటి పడక. అదేంటో జనాలకి క్యాబుల్లోనూ, బస్సుల్లోనూ నిద్ర రాదు కానీ నాకయితే ముంచుకొచ్చేస్తుంది.

ఇక మధ్యలో ఒకట్రెండు బ్రేకులేసి టీ తాగి మళ్ళీ నా నిద్ర కొనసాగించాను. ఎలాగయితే పొద్దున్నే ఆరింటికల్లా చిక్కమగళూరు చేరుకున్నాము.
(చిక్కమగళూరు అంటే చిన్న కూతురి ఊరు అని అర్థం కన్నడంలో. ఈ ఊరుని ఏదో రాజు తన చిన్న కూతురికి కట్నంగా ఇచ్చాడని ఒక కథగా వికీపీడియాలో చదివాను.)

ఒక మోస్తరు (అంతకంటే అక్కడ లేవు) హోటల్లో దిగి మళ్ళీ పడక. చిక్కమగళూరులో చూడడానికంటూ ప్రత్యేకంగా ఏమీ లేవు. మంచి వ్యూ పాయింట్లకీ, ట్రెక్కింగుకీ అనువయిన స్థలం.
పదింటికల్లా తయారయి ఘాట్ రోడ్డెక్కి ప్రయాణం చేస్తుండగానే వాతావరణంలో మార్పు కనిపించసాగింది. నెమ్మదిగా మంచుతో కూడిన మబ్బుల మధ్యలో నుంచి మా వాహనం వెళుతూంది. భలే ఆహ్లాదంగా ఉంది వాతావరణం.

అలా ఒక గంట సేపు ప్రయాణం చేసిన తరువాత “సీతాళయ్యన మఠా”నికి చేరుకున్నాము. అప్పటికి అక్కడ బాగా దట్టంగా మంచు కమ్ముకుని ఉంది. ఒక చిన్న గుడి కూడా ఉంది.

మాతో పాటూ వచ్చిన ఒక స్నేహితుడికి అది సొంతూరు. అక్కడి లోకలు స్పెషల్సుని మా మధ్యాహ్న భోజనానికి ఆర్డరు చేసాడు కింద. మా డ్రైవరుని అది తేవడానికి పంపి “ముళ్ళయ్యన గిరి” ట్రెక్కింగు మొదలెట్టాము. చిరు చలిగా ఉన్న ఆ వాతావరణంలో మాంచి పచ్చదనం ఉన్న దట్టమయిన చెట్ల మధ్య నుంచి ట్రెక్కింగు చెయ్యడం ఒక మంచి అనుభూతి.

రెండు ప్రదేశాలకీ దూరం బానే ఉంది. కానీ చక్కగా కబుర్లు చెప్పుకుంటూ నడుస్తుంటే సమయం తెలియలేదు. ఇంతకు ముందు అనుభవాల వల్ల మరీ అలసటగా కూడా అనిపించలేదు నాకు. మధ్య మధ్యలో ఆగుతూ, బిస్కెట్లు, చిప్సూ మేస్తూ మేము చేరాల్సిన కొండ దిగువకి చేరుకున్నాము. అక్కడ నుంచి మెట్లున్నాయి. అవి ఎక్కితే చక్కగా కొండ పైకి చేరుకోవచ్చు. ఆ ప్రదేశం కర్ణాటకలోనే ఎత్తయిన ప్రదేశం అట.

అక్కడ వ్యూ చాలా బాగుంది. చెప్పుకోవడానికి ఏదో గుడిలాంటిది ఉందక్కడ. ఒక గంట సేపు అక్కడ గడిపి మా బెటాలియనుకి రకరకాల ఫోజుల్లో ఫోటోలు తీసి నెమ్మదిగా తిరిగి “సీతాళయ్యన మఠా”నికి చేరుకున్నాము. మా డ్రైవరుదీ చిక్కమగళూరు సొంతూరు కావడంతో కేవలం ఒక గంట ఆలస్యంగా మా మేత తీసుకొచ్చాడు. అప్పటికే ఆకలితో నకనక లాడుతోంది మాకు. అది కొండ ప్రాంతం, మేము వెళ్ళాల్సింది ఆ దారే కావడంతో మధ్యలో ఆపి తిండి తిందామని ప్లాను. కాకపోతే తినడానికి అనువయిన ప్రదేశమే దొరకలేదు.
చివరాఖరికి ఒక చిన్న సైజు ట్రెక్కు చేసి ఒక కొండ మీదకి చేరి అక్కడ తినడానికి కూర్చున్నాము. అక్కీ రోటీ, వంకాయ కూర లాంటి వాటితో ఓ మోస్తరుగా లాగించాము.

అక్కడ నుంచి ఇంకో రెండు ప్రదేశాలు చూడడానికి బయలుదేరాము. బాగా అలసిపోయామేమూ ఇంకో కునుకేసాము. జోరుగా వర్షం మొదలయింది. ఆ వర్షంలోనే చూడాల్సిన రెండు ప్రదేశాలూ చూసి వెనక్కొచ్చాము. రాత్రికి ఏదో తిన్నామనిపించి బెడ్డెక్కితే మళ్ళీ పొద్దున్నే లేవడం.

మాతో పాటూ వచ్చిన లోకలు స్నేహితుడికి అక్కడికి ఒక యాభై కిలోమీటర్ల దూరంలో ఒక రిసార్టు ఉంది. ఇక మరుసటి రోజు మొత్తం అక్కడ గడపాలని ప్లాను.
ఆ రిసార్టు పేరు “రొట్టికల్లు”. దాని అర్థం నన్నడక్కండి. నాకు తెలీదు.

అక్కడికి చేరిన తరువాత అతను మమ్మల్ని సైటు సీయింగుకి తీసుకెళ్ళాడు. ఆ ప్రదేశం బాగా తెలిసిందే అతనికి. చెట్లూ, పుట్టల మధ్య నుంచి మమ్మల్ని ఓ చిన్న సెలయేరు దగ్గరికి తీసుకెళ్ళాడు. అందులో నుంచి నడుచుకుంటూ వెళ్ళాలని ప్లానన్నమాట. సెలయేరు చక్కగా పారుతోంది. ఆ పారే నీళ్ళ చప్పుడు నాకు భలే ఇష్టం. అలా దాంట్లో నుంచి చాలా సేపు అడ్వెంచర్ చేసాం. ఆ ప్రదేశానికి ఎవరూ వెళ్ళరు లాగుంది. మేమే దారి చేసుకుంటూ వెళ్ళాము. అదో చక్కని అనుభవం.

అలా దాంట్లో నడుస్తూ వెళితే ఆఖరికి ఒక చిన్న సైజు జలపాతానికి చేరుకున్నాము. అసలే మనకి నీళ్ళంటే చాలా ఇష్టము. ఇక ఆ జలపాతం కింద ఒక గంట గడిపిన తరువాత వెనక్కి బయల్దేరాము.
వెనక్కొచ్చేటప్పుడు నా కాలికి ఏదో నల్లనిది అంటుకుని ఉందని నా స్నేహితుడు చెప్పగానే చూస్తే జలగ. దానిని పీకి ముందుకెళుతుంటే ఒక్కొక్కరికీ పట్టిన జలగలు కనిపిస్తున్నాయి. అందరికీ తలా ఒక రవుండు అయిన తర్వాత మళ్ళీ నా వంతు వచ్చింది. ఓ రెండు జలగలు పట్టకుండానే పీకితే, మరో మూడిటికి రక్త దానం చేసాను. పట్టిన ప్రదేశంలోనే మళ్ళీ పట్టడంతో రక్తం చాలా సేపు ఆగలేదు.

అదో కొత్త అనుభవం. 🙂

రిసార్టుకి తిరిగొచ్చి సుష్ఠుగా లాగించి కాసేపు అక్కడ ఉయ్యాలలాంటి దాంట్లో ఒక చిన్న కునుకు తీసాను నేను. మా వాళ్ళు బాతాఖానీ మొదలెట్టారు.
ఒక గంట తర్వాత వాలీ బాలు ఆడిన తర్వాత ఆ రిసార్టుకే ఆనుకుని ఉన్న సెలయేట్లో స్నానం చేసి వెనక్కి బయలుదేరాము.

అనుకోకుండా కుదిరే నా ట్రిప్పులు భలే బాగుంటాయి. మళ్ళీ లాంగు వీకెండు వరకూ ఈ అనుభవాలతోనే 🙂

సెప్టెంబర్ 13, 2008

జిమ్ముకెళ్ళరా… కండ పెంచరా…

Posted in అనుభవాలు, హాస్యం వద్ద 8:20 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

శీర్షిక చూస్తునే మీకర్థం అయుంటుంది… కాసేపలాగే ఉండండి. నా జిమ్ము బాడీ కండలు చూపించి టపా రాస్తాను. ఊ…హుం…. కళ్ళు తిరిగినియ్యా ? మరదే…

అసలు ఈ పరంపర ఎప్పుడు మొదలయిందో తెలియాలంటే మీరు నా ఇంజినీరింగు రోజులలోకి వెళ్ళాలి. అది ఏదో సెమిస్టరు (అసలు ఎప్పుడేమి చదివామో గుర్తుంటే కదా ?). నేను హ్రితిక్ రోషను “ఎక్ పల్ కా జీనా …” అంటూ అవసరం లేకపోయినా కండలు చూపించే డాన్సు చూసాను.
అంతే ఎన్నో వేల మంది “యూతు” (బూతు అని వినిపిస్తే నా బాధ్యత కాదు) లాగా నాకూ వెంటనే కండలు పెంచేసి మా కాలేజీలో అమ్మాయిలని పడగొట్టెయ్యాలనే తీవ్రమయిన కోరిక కలిగింది.

మా కాలేజీలో నాలాంటి బకరాల కోసమే అన్నట్టు ఓ జిమ్ము ఉండేది. ఏ మాటకామాటే చెప్పుకోవాలి కానీ బానే ఉండేది లెండి. ఇక నేను ఆల్మోస్టు అక్కడ ఇరగదీసాను. ఏమిటనుకున్నారు, నా వెన్నెముకని. మొదటి రోజే మరి కరణం మల్లీశ్వరి స్ఫూర్తితో యాభై కేజీల వెయిట్ లిఫ్టింగు చేస్తే ఇంకేమవుతుంది మరి ?

ఓ నెల రోజుల రెస్టు తర్వాత మళ్ళీ ఇంకో ప్రయత్నం అన్నమాట. ఈ సారి జాగ్రత్తగా పాపం తలో ఐదు కేజీల డంబెల్స్ ఎత్తి నా మానాన నేను జిమ్ము చేసుకుంటుంటే ఆ రోజే కాలేజీలో ఏదో “ఆటల దినమంట” అమ్మాయిలంతా బిలబిలా జిమ్ముకొచ్చేసారు (అబ్బ. మన ఖర్మ కాకపోతే జిమ్ములోనే బాడ్‌మింటను కోర్టు పెట్టాలనే బుద్ధిలేని అయిడియా ఎవరిచ్చారో మా కాలేజీ వారికి.) అసలే నా పక్కన హల్క్ లాంటి “బ్రెస్టు లాంటి చెస్టు” ఉన్న వీరుడొకడు తలా పన్నెండు కిలోల డంబెల్స్ ఎత్తుతున్నాడు.
మరి ఆ పక్కనే నేను ఐదు కిలోల డంబెల్సు, అదీ అమ్మాయిల ముందు (మీకు సీను అర్థమయింది కదా…) వెంటనే నా చేతిలో పది కిలోల డంబెల్సు ప్రత్యక్షం.

సీను కట్ చేస్తే పది కిలోల డంబెల్ ఒకటి నా కాలు పచ్చడి చెయ్యడం. కుంటలేక, ఏడవలేక నోరు కట్టేసుకుని హాస్టలు చేరడం నెక్స్టు సీనులు.

ఇలా కాదని ఎవరూ లేకుండా చూసి మధ్యాహ్నం పూట జిమ్ము కెళ్ళడం మొదలెట్టా… అప్పుడేమయిందా ? హు… మీరు నన్ను అవమానిస్తున్నారు. ఏదో అయే ఉంటుందని డిసైడయిపోయినట్టున్నారు. ఇక చెప్పక తప్పుతుందా ?
సంగతేమిటంటే మా కాలేజీలో వెయిట్ లిఫ్టింగు వీరుడొకడు ఉండేవాడు. భారీ పర్సనాలిటీ, మా యూనివర్సిటీలోనే గోల్డు మెడలిస్టు వంటి స్థాయి. ఏదో ఒక పోటీలో ఇతగాడు ఎత్తగలిగినంత వెయిట్లు లేక బాబ్బాబూ ఇక చాలు ఆపెయ్యి అన్నారని ఒక కథ ప్రాచుర్యంలో ఉండేది అప్పట్లో…
నేను వెళ్ళే మధ్యాహ్నం టయిమునే నా అదృష్టం ?? కొద్దీ ఇతగాడు ఎంచుకున్నాడు. నా పక్కనే నిలబడి పదుల కిలోలు అమాంతంగా ఎత్తేస్తుండేవాడు. అప్పటికే ఇలాంటి అవమానాలకి అలవాటు పడిపోయానేమో పక్క నా ఏడున్నర, అప్పుడప్పుడు పదీ కిలోలతో కానిచ్చేవాడిని.
ఇలా ఉండగా ఒక రోజు పాపం ఏ కళనున్నాడో కానీ నేను ఎక్సర్సయిజు చేస్తున్న సమయంలో ఆ వంద కేజీల వెయిటు జస్టు నా తలకి పదించిల దూరంలో డభేల్మని కింద పడింది. ఓ పది నిముషాలు అవాక్కయ్యానన్నమాట. తేరుకున్నానుకున్నారా ? లేదు జిమ్ము మానేసా 🙂 అదీ సంగతి.

అప్పటితో నా సల్మాన్ ఖాను లాగా షర్టు విప్పడాలు, కండలు ఫ్లెక్సు చెయ్యడాలు కట్టయ్యాయన్నమాట. (ఏం చేస్తాం. ఐఎస్‌ఐ కుట్ర జరిగింది)

ఇక ఏదో నా ఇంజినీరింగు పూర్తిచేసి “జనాల ప్రకారం” తీరిగ్గా తిని కూర్చుని చేసే ఉద్యోగంలో చేరాను. ఇక షరా మామూలే. ఏముందీ పొద్దున్న నుంచి సాయంత్రం దాకా కదలకుండా పని చేసి ఒళ్ళొంచకుండా ఇంటి నుంచి ఆఫీసుకీ, ఆఫీసు నుంచి ఇంటికీ. ఈ మధ్యలో జిమ్ముకెళ్ళాలి అనే ఆలోచన నేను చెయ్యలేదు. ఎందుకంటే నాకంటే ముందే నా సహోద్యోగులు మాంచి ఉత్సాహంతో రెండు రోజులు జిమ్ముకెళ్ళి విజయవంతంగా పది రోజుల పండగ పూర్తి చేసుకుని వేలు సమర్పించుకున్నారు.

ఇక అలా హాయిగా సాగిపోతున్న జీవితంలో కాంపసు మారడం అనే ఒక విషాద సంఘటన జరిగింది. బిగ్గర్, బెటర్ పాలసీలో భాగంగా ఓ ఆట్టహాసమయిన జిమ్మొకటి మా కాంపసులో కొచ్చింది.
“కుక్క తోక వంకర” లాంటి సామెతలు ఎవరికయినా గుర్తుకొస్తే చెప్పకుండా వారిదగ్గరే పెట్టుకోమని మనవి.

మళ్ళీ మొదలు. అక్కడున్న నాలుగయిదు ట్రెడ్ మిల్లులని చూసి మనసాగలేదు. వెంటనే అవెక్కి రన్నడం అదే పరుగెత్తడం మొదలెట్టాను. మీకప్పుడే “ఫారెస్టు గంపు” గుర్తొస్తుంటే నేనేమీ చెయ్యలేను. మరీ అలా పరిగెట్టలేదు కానీ, ఎందుకో పరిగెడుతుంటే నాకేదో చెప్పలేని ఆనందం కలుగుతుండేది. నేనేదో మారథాన్ పరిగెడుతున్నట్టు, పూర్తి చేసి చేతులు పైకెత్తి ఆనందపడిపోతున్నట్టూ కళ్ళు తెరిచి కలలుగనే వాడిని.

ఇంకే రోజుకి దాదాపు నాలుగుతో మొదలెట్టి ఎనిమిది కిలోమీటర్ల దాకా పరిగెత్తడం మొదలుపెట్టాను. జిమ్ములో నా వెనక చకోర పక్షుల్లా వేచి చూసే వారు లేకపోతే ఇంకెన్ని కిలోమీటర్లు పరిగెత్తేవాడినో తెలీదు మరి. దాని ఫలితం నెలలోగా నాలుగు కేజీల బరువు తగ్గడం. కనిపించిన వాళ్ళందరూ ఏమయింది అని అడగడం మొదలుపెట్టారు. మా మేనేజరు పిలిచి బాబూ నువ్వు ఆ జిమ్ము ఆపకపోతే మన టీములోకి జనాలెవరూ రారు, కనీసం నా గురించయినా ఆపెయ్యి నాయనా అన్నాడు.
నాకు మంచి హైకు ఇస్తానని ఒట్టేయించుకుని ఆపేసాను. (నేను ఆయన గదిలో నుంచి బయటకు రాగానే ఒట్టు తీసి గట్టు మీద పెట్టడం నేను చూడలేదు)

ఇదిగో మళ్ళీ ఇప్పుడు దురద మొదలయింది. ఈ సారి కేవలం కండలు పెంచి, ఛాతీ వెడల్పు చేద్దామని మళ్ళీ మొదలెట్టాను. గత నెల రోజులుగా ఠంచనుగా వెళుతున్నాను (అంటే వారానికి రెండు రోజులు). ఈ సారి రికార్డు ఏమన్నా మారుతుందేమో చూడాలి మరి …

ఆగస్ట్ 16, 2008

Context is everything !

Posted in అనుభవాలు, ఆలోచనలు, కాంటెక్స్టు, నేపథ్యం వద్ద 8:53 ఉద. ద్వారా Praveen Garlapati

నేపథ్యం. ఎందుకో “కాంటెక్స్ట్” అన్న పదానికి నేపథ్యం అంత దగ్గరగా అనిపించట్లేదు. నా టపా టైటిలుని “నేపథ్యంలోనే ఉందంతా …” అని పెడదామనుకున్నా… కానీ నా నేపథ్యం వల్లనేమో అది నాకు రుచించలేదు 🙂

ఇంతకీ ఈ టపా ఎందుకంటే నిన్న మాలతి గారి బ్లాగులో గురించి ప్రస్తావించడం, దానికి వ్యాఖ్య రాస్తూ దాని గురించి నేను ఆలోచించడం జరిగింది.
ఆ ఆలోచనలు అలా ఎడతెగకుండా సాగుతూనే ఉన్నాయి.

అసలు నేపథ్యం అంటే ఏమిటి ? మనిషి విషయాలను అర్థం చేసుకోవడంలో దాని పాత్ర ఎందుకు ఉంది, ఎంతవరకూ ఉంది ? అనే ఆలోచనలు మొదలయ్యాయి.

ఒక మనిషి పెరుగుతున్నప్పుడు అతని చుట్టూతా ఉన్న పరిసరాలు, పరిచయాలు, అనుభవాలు, అనుభూతులు, స్నేహాలు అన్నీ అతని వ్యక్తిత్వాన్ని ఏర్పరుస్తాయి. ఆ ప్రయత్నంలో ఒక మనిషి అందరినీ తన మాటలతో ఆకట్టుకుంటూ, అందరికీ మంచి చేస్తూ, మంచి వాడిగా పేరు తెచ్చుకోవచ్చు. లేదా చెడు వైపుకి మొగ్గి, ఎవరికీ అర్థం కాని మూర్ఖుడిగా అవతరించవచ్చు.

అన్నట్టు ఇక్కడ మంచితనం, మూర్ఖత్వం కూడా ఆయా నేపథ్యాల ప్రకారమేనండోయ్. ఎందుకంటే నాకు మంచితనం అనిపించింది మరొకరికి చేతకానితనం లాగా అనిపించవచ్చు. నాకు మూర్ఖత్వం అనిపించింది ఇంకొకరికి పట్టుదలగా కనిపించవచ్చు. నాకు విపరీత ఆలోచనలు అనిపించినవి ఇంకొకరికి చాలా సాధారణ ఆలోచనలు కావచ్చు. అవన్నీ అలా ఆలోచించటానికి వారి నేపథ్యమే కారణమూ కావచ్చు.

ఉదా: ఫెమినిస్టుల ఆలోచనలు నాకు అర్థం కావు. మగవాళ్ళు పశువులు, ఆడవారిని హింసించడానికే పుట్టారు, ఆడవారిని అణగదొక్కటానికే వారున్నది అని వాదించే ఫెమినిస్టులంటే నాకు మా చెడ్డ చిరాకు. కొన్ని సార్లు వారు చెప్పేమాటలకి నాకు విపరీతంగా కోపం పుట్టుకొస్తుంది. ఏమిటి అసలు వీరు మగవాళ్ళలో మంచిని చూడనేలేరా ? అసలు ఇంత పెద్ద లోకంలో వీరికి మంచితనం ఉన్న మగవాళ్ళే కనిపించరా ? అనే ప్రశ్నలు నన్ను తొలుస్తాయి.
అయితే కొంత ఆలోచిస్తే నాకు తట్టేదేమిటంటే నా ఆలోచనలు నేను పెరిగిన నేపథ్యం, నా దృక్పథం వల్ల కావచ్చు. మా ఇంట్లో గానీ, నా చుట్టుపక్కల గానీ నేను ఇలాంటి మగవారిని ఎక్కువ చూసి ఉండకపోవచ్చు. అప్పుడు నేచురల్ గా నాకు ఎక్కువ మంచితనమే కనబడుతుంది. చెడు కనిపించదు.
అలాగే కుటుంబంలో పెత్తనం చలాయించే మగవారు ఉన్నారనుకోండి, భార్యని మానసికంగా/శారీరకంగా హింసించే భర్త ఉన్నాడనుకోండి వారికి ఈ ఫెమినిస్టుల రాతలు దగ్గరగా అనిపించవచ్చు. వారికి నేను ఎందుకు అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నాను అని కూడా అనిపించవచ్చు.
ఆ నేపథ్యం గురించే నేను మాట్లాడేది.

మా సాఫ్టువేరు ఫీల్డులో ఒక జోకుంది. ఇద్దరు బిచ్చగాళ్ళు, ఇద్దరు సాఫ్టువేరు ఇంజినీర్లు కలిస్తే మాట్లాడుకునే ఒకే వాక్యం ఏమిటి అని ?
దానికి సమాధానం నువ్వే ప్లాటుఫారం మీద పని చేస్తున్నావు అని 🙂
అవును మరి ఇద్దరికీ ఈ ప్రశ్న ఒక్కటే దాని నేపథ్యమే వేరు.

ఇంకో నేపథ్యం చూద్దాము. బ్లాగుల్లో అస్పృశ్యత, అంటరానితనం గురించి మాట్లాడుతూ ఉంటారు జనాలు. నాకయితే ఇవేవీ ఈ లోకంలో లేవు అని అనిపిస్తుంది. దానికి కారణం నేను నగరాల్లో పెరగడం, ఓపెన్ మైండ్ ఉన్న తల్లిదండ్రుల పెంపకంలో పెరగడం, అవి పట్టించుకోని స్నేహితులుండడం కావచ్చు. అందుకని వారు చెప్పే విషయాలు వేటితోనూ నేను రిలేట్ కాలేను. ఆ బాధలు అర్థం చేసుకోలేను. కాకపోతే కొంచం ఆలోచన పెట్టగలిగితే వారి వైపు నుంచి ఆలోచించే ప్రయత్నం మాత్రం చెయ్యగలను.
మరి అదే బ్లాగు చదివేవారిలో అలాంటి సంఘటనలు ఎదురయ్యి, అనుభవించిన వారున్నారనుకోండి వారు ఆ బ్లాగరి చెప్పేదానితో అద్భుతంగా రిలేట్ చేసుకోగలరు. అవే రాతలు వారిలో ఆవేశం కలిగించి ఇలాంటివి ఈ సమాజంలో రూపుమాపాలి అనే ఆలోచనలు కలిగించవచ్చు.
మరి ఇక్కడ ఎవరి ఆలోచన సరి ఎవరి ఆలోచన తప్పు ? ఇద్దరిదీనూ. ఎందుకంటే మొదటి వ్యక్తి అయిన నా దృక్పథంలో ఈ రెండో కోవకి చెందినవారిది తప్పు. రెండో కోవకి చెందినవారికి మూర్ఖుడనయిన, అర్థం చేసుకోలేకున్న నేను తప్పు.

మొన్నొక సంఘటన జరిగింది. ఒక బ్లాగులో నేను ఏదో విషయం గురించి సూటిగా నా అభిప్రాయం చెప్పాను. దానికి ఆ బ్లాగరి వ్యంగ్యంగా ఎత్తిపొడుపులతో నాకు సమాధానం ఇచ్చారు. నాకర్థం కాలేదు, అరే ఇంత నిజమయిన విషయం నేను ఇంత సూటిగా చెబుతుంటే ఆయన ఇంత మూర్ఖంగా ఎందుకు సమర్థించుకుంటున్నారు ? అని నాకు కొంతసేపు చాలా కోపం వచ్చింది.
కానీ కొద్దిసేపు శాంతంగా ఆలోచిస్తే నాకు సమాధానం తట్టింది. నా నేపథ్యం, ఆ బ్లాగరి నేపథ్యం వేరు కావచ్చు. నాకున్న విలువలు, నాకున్న అనుభవాలు ఆయనతో పోలిస్తే వేరు అయి ఉండవచ్చనే ఆలోచన రాగానే విషయం అర్థమయింది.
నేను పెరిగింది ఒక మిడిల్ క్లాసు కుటుంబంలో, మామూలు జీవితంలో ఎదిగాను. ఆ తరువాత జీవితం స్థాయి ఎదిగినా నాలో చిన్నప్పటి నుంచీ నేను పెరిగిన ఆ వాతావరణం, నేపథ్యం నరనరానా జీర్ణించుకుపోయాయి. ఏదీ వృధా చెయ్యకూడదు, చెడు అలవాట్లు ఉండకూడదు, తల్లిదండ్రులని స్నేహితులుగా భావించాలి, అందరితోనూ కలుపుగోలుగా ఉండాలి, అనవసరమయిన గోడవల జోలికి పోకూడదు, ఎప్పుడూ నిజం చెప్పాలి లాంటి ఆలోచనలు నా నరనరానా జీర్ణించుకుపోయాయి. అలాగే కొంత ఇంట్రావర్టుగా ఉండడం, కొత్తవారితో అంత తొందరగా కలుపుగోలుగా మాట్లాడలేకపోవడం లాంటివీ నా నేపథ్యం నుంచి వచ్చి ఉండవచ్చు.
అదే ఆ బ్లాగరి పెరిగిన నేపథ్యం వేరు అయి ఉండవచ్చు. నేను విభేదించిన విషయం వారి సర్కిల్లో అతి సామాన్యం అయి ఉండవచ్చు. అదసలు తప్పుగానే కనిపించకపోవచ్చు. అందుకనే ఆయనకి నా ఆలోచనలు ఏ పురాతన కాలం నాటివి అనిపించి ఉండవచ్చు అని.
అలా ఆలోచించిన తరువాత నేను తిరిగి వ్యాఖ్య రాయడం మానుకున్నాను. ఎందుకంటే ఎంత సేపు అక్కడ వాదులాడినా ఎవరి విషయం వారికి సరి అనే అనిపిస్తుంది. మరి నేపథ్యం మహత్యం అది.

సరే ఇవి ఇలాగుంటే ఇంకొన్ని సార్లు మన నేపథ్యం కొన్ని విషయాలను అర్థం చేసుకోనివ్వదు. అదెలాగంటే మాలతి గారి బ్లాగులో నేను చెప్పినట్టు కొన్ని కథలు నాకు అర్థం కావు. వాటి భావం, వాటి వెనకున్న ఆంతర్యం నాకు అంతుపట్టదు. అసలు ఆ రచయిత అలా ఎందుకు రాస్తున్నాడో నాకర్థమే కాదు.
ఉదా: వితంతువు వివాహాలు, కన్యాశుల్కం ఇలాంటి వాటి మీద రచనలు చదివినప్పుడు (తక్కువే అనుకోండి). అప్పుడు నేను అవి అంత తొందరగా అర్థం చేసుకోలేను. వాటి గురించి చదివీ, ఆ రచన జరిగిన కాలంలో సంఘటనలు, మనుషుల స్వభావాలు, పరిస్థితుల గురించి ఒక అవగాహన ఏర్పరచుకున్న తరువాత ఆ రచన నేను కొంత అర్థం చేసుకోగలుగుతాను.

అలాగే రాబిన్ కుక్ నవలలు చదవటం మొదలుపెట్టినప్పుడు మామూలు జనాలకు అవి అంతగా నచ్చవు. ఎందుకంటే ఆయన రాసేది మెడిసిన్ నేపథ్యమున్న నవలలు. వాటిలోని విశేషాలను కథలో మిళితం చేసి నవలలు రచిస్తారు. అవి పూర్తిగా అర్థమవాలంటే ఎంతో కొంత ఆ నేపథ్యం అవసరం. మొదట నాకు ఎక్కలేదు ఆ కథలు, తర్వాత వేరు కారణాల వల్ల ఆసక్తి కలిగి చదవడం మొదలుపెట్టాను. ఆ విషయాల గురించి కొంత నేర్చుకున్నాను. ఇప్పుడు బాగానే నచ్చుతాయి.

నా ఆంగ్ల సినిమా ప్రస్థానంలోనూ నేపథ్యం పాత్ర ఉంది. మొదట్లో నేను పెరుగుతున్న వయసులో, కాలేజీలో నాకసలు ఆంగ్ల చిత్రాలు ఎక్కేవి కావు. ఎందుకంటే నాకు వారి ఆచారాలు, వ్యవహారాలు, సిట్యువేషను పరంగా ఉండే కామెడీ అర్థమయేవి కావు. ఆ యాక్సెంటూ అర్థమయేది కాదు.
కానీ తరవాత్తర్వాత నా పరిధి విస్తరించింది. వివిధ ఆంగ్ల పుస్తకాలు, నవలలూ చదవటం మొదలుపెట్టాను ఇంజినీరింగులో ఉండగా. అందులోని భాష, పద్ధతులు, ఆచార వ్యవహారాలు కొద్ది కొద్దిగా తెలియడం మొదలయింది. అవి తెలిసిన తర్వాత చూసిన సినిమాలు అంతకు ముందుకన్నా బాగా అర్థమవడం మొదలయింది. ఇంకొన్నాళ్ళు గడిచిన తరువాత ఉద్యోగంలో చేరాను. అక్కడ పని తీరు (తెచ్చిపెట్టుకున్నది అయినా సరే), పాశ్చాత్యాలలో ఉన్న సహచరులతో మెలగడం, అక్కడ గుడారం వేసుకున్న స్నేహితుల ద్వారాను విషయాలు తెలిసిన తరువాత (బేబీ షవరు, బాచిలర్స్ పార్టీ చేసుకున్న స్నేహితులు ఉన్నారు నాకు), అంతర్జాలం ద్వారా ఆ విషయాలు నాకు మరింత బాగా అర్థమవడం మొదలయింది. ఇప్పుడు ఆంగ్ల సినిమాలను బాగా అర్థం చేసుకుని చూడగలను.

అందుకనే ఒక విషయం మీద తీర్పు ఇచ్చే ముందు దాని నేపథ్యం కూడా పరిగణనలోకి తీసుకోవాలి. (కోర్టు వారు హత్యని మర్డర్ గానూ, సెల్ఫ్ డిఫెన్సు గానూ నేపథ్యం బట్టి ఎలా తీర్పిస్తారో అలాగన్నమాట)
కానీ ఎంతయినా మనుషులమే కదా ! మన రియాక్షను స్ప్లిట్ సెకన్లలో ఉన్నప్పుడు అన్ని సార్లూ ఇవన్నీ ఆలోచించగలగడం కష్టమే. కానీ సాధ్యమయిన చోట ఈ విధానంలో ఆలోచించి అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నం మాత్రం చెయ్యవచ్చు.

అన్నిటినీ నేపథ్యమే కారణం కాదు గానీ మన జీవితంలో నేపథ్యం తిరుగులేని పాత్ర పోషిస్తుందన్నది మాత్రం నిజం.

తర్వాతి పేజీ