మార్చి 19, 2009

కథల్లో క్లిషేలు …

Posted in ఆలోచనలు, కథలు, క్లిషేలు వద్ద 7:05 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

ప్రకటనలు

నవంబర్ 28, 2008

ఎన్నాళ్ళిలా ?

Posted in ఆలోచనలు, పేలుళ్ళు, ముంబై వద్ద 7:06 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

నవంబర్ 16, 2008

డిటెక్టీవ్‌లు, షెర్లాక్ హోంస్, ఫెలూదా …

Posted in అనుభవాలు, ఆలోచనలు, డిటెక్టీవ్, ఫెలూదా, షెర్లాక్ హోంస్ వద్ద 7:00 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

ఆగస్ట్ 16, 2008

Context is everything !

Posted in అనుభవాలు, ఆలోచనలు, కాంటెక్స్టు, నేపథ్యం వద్ద 8:53 ఉద. ద్వారా Praveen Garlapati

నేపథ్యం. ఎందుకో “కాంటెక్స్ట్” అన్న పదానికి నేపథ్యం అంత దగ్గరగా అనిపించట్లేదు. నా టపా టైటిలుని “నేపథ్యంలోనే ఉందంతా …” అని పెడదామనుకున్నా… కానీ నా నేపథ్యం వల్లనేమో అది నాకు రుచించలేదు 🙂

ఇంతకీ ఈ టపా ఎందుకంటే నిన్న మాలతి గారి బ్లాగులో గురించి ప్రస్తావించడం, దానికి వ్యాఖ్య రాస్తూ దాని గురించి నేను ఆలోచించడం జరిగింది.
ఆ ఆలోచనలు అలా ఎడతెగకుండా సాగుతూనే ఉన్నాయి.

అసలు నేపథ్యం అంటే ఏమిటి ? మనిషి విషయాలను అర్థం చేసుకోవడంలో దాని పాత్ర ఎందుకు ఉంది, ఎంతవరకూ ఉంది ? అనే ఆలోచనలు మొదలయ్యాయి.

ఒక మనిషి పెరుగుతున్నప్పుడు అతని చుట్టూతా ఉన్న పరిసరాలు, పరిచయాలు, అనుభవాలు, అనుభూతులు, స్నేహాలు అన్నీ అతని వ్యక్తిత్వాన్ని ఏర్పరుస్తాయి. ఆ ప్రయత్నంలో ఒక మనిషి అందరినీ తన మాటలతో ఆకట్టుకుంటూ, అందరికీ మంచి చేస్తూ, మంచి వాడిగా పేరు తెచ్చుకోవచ్చు. లేదా చెడు వైపుకి మొగ్గి, ఎవరికీ అర్థం కాని మూర్ఖుడిగా అవతరించవచ్చు.

అన్నట్టు ఇక్కడ మంచితనం, మూర్ఖత్వం కూడా ఆయా నేపథ్యాల ప్రకారమేనండోయ్. ఎందుకంటే నాకు మంచితనం అనిపించింది మరొకరికి చేతకానితనం లాగా అనిపించవచ్చు. నాకు మూర్ఖత్వం అనిపించింది ఇంకొకరికి పట్టుదలగా కనిపించవచ్చు. నాకు విపరీత ఆలోచనలు అనిపించినవి ఇంకొకరికి చాలా సాధారణ ఆలోచనలు కావచ్చు. అవన్నీ అలా ఆలోచించటానికి వారి నేపథ్యమే కారణమూ కావచ్చు.

ఉదా: ఫెమినిస్టుల ఆలోచనలు నాకు అర్థం కావు. మగవాళ్ళు పశువులు, ఆడవారిని హింసించడానికే పుట్టారు, ఆడవారిని అణగదొక్కటానికే వారున్నది అని వాదించే ఫెమినిస్టులంటే నాకు మా చెడ్డ చిరాకు. కొన్ని సార్లు వారు చెప్పేమాటలకి నాకు విపరీతంగా కోపం పుట్టుకొస్తుంది. ఏమిటి అసలు వీరు మగవాళ్ళలో మంచిని చూడనేలేరా ? అసలు ఇంత పెద్ద లోకంలో వీరికి మంచితనం ఉన్న మగవాళ్ళే కనిపించరా ? అనే ప్రశ్నలు నన్ను తొలుస్తాయి.
అయితే కొంత ఆలోచిస్తే నాకు తట్టేదేమిటంటే నా ఆలోచనలు నేను పెరిగిన నేపథ్యం, నా దృక్పథం వల్ల కావచ్చు. మా ఇంట్లో గానీ, నా చుట్టుపక్కల గానీ నేను ఇలాంటి మగవారిని ఎక్కువ చూసి ఉండకపోవచ్చు. అప్పుడు నేచురల్ గా నాకు ఎక్కువ మంచితనమే కనబడుతుంది. చెడు కనిపించదు.
అలాగే కుటుంబంలో పెత్తనం చలాయించే మగవారు ఉన్నారనుకోండి, భార్యని మానసికంగా/శారీరకంగా హింసించే భర్త ఉన్నాడనుకోండి వారికి ఈ ఫెమినిస్టుల రాతలు దగ్గరగా అనిపించవచ్చు. వారికి నేను ఎందుకు అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నాను అని కూడా అనిపించవచ్చు.
ఆ నేపథ్యం గురించే నేను మాట్లాడేది.

మా సాఫ్టువేరు ఫీల్డులో ఒక జోకుంది. ఇద్దరు బిచ్చగాళ్ళు, ఇద్దరు సాఫ్టువేరు ఇంజినీర్లు కలిస్తే మాట్లాడుకునే ఒకే వాక్యం ఏమిటి అని ?
దానికి సమాధానం నువ్వే ప్లాటుఫారం మీద పని చేస్తున్నావు అని 🙂
అవును మరి ఇద్దరికీ ఈ ప్రశ్న ఒక్కటే దాని నేపథ్యమే వేరు.

ఇంకో నేపథ్యం చూద్దాము. బ్లాగుల్లో అస్పృశ్యత, అంటరానితనం గురించి మాట్లాడుతూ ఉంటారు జనాలు. నాకయితే ఇవేవీ ఈ లోకంలో లేవు అని అనిపిస్తుంది. దానికి కారణం నేను నగరాల్లో పెరగడం, ఓపెన్ మైండ్ ఉన్న తల్లిదండ్రుల పెంపకంలో పెరగడం, అవి పట్టించుకోని స్నేహితులుండడం కావచ్చు. అందుకని వారు చెప్పే విషయాలు వేటితోనూ నేను రిలేట్ కాలేను. ఆ బాధలు అర్థం చేసుకోలేను. కాకపోతే కొంచం ఆలోచన పెట్టగలిగితే వారి వైపు నుంచి ఆలోచించే ప్రయత్నం మాత్రం చెయ్యగలను.
మరి అదే బ్లాగు చదివేవారిలో అలాంటి సంఘటనలు ఎదురయ్యి, అనుభవించిన వారున్నారనుకోండి వారు ఆ బ్లాగరి చెప్పేదానితో అద్భుతంగా రిలేట్ చేసుకోగలరు. అవే రాతలు వారిలో ఆవేశం కలిగించి ఇలాంటివి ఈ సమాజంలో రూపుమాపాలి అనే ఆలోచనలు కలిగించవచ్చు.
మరి ఇక్కడ ఎవరి ఆలోచన సరి ఎవరి ఆలోచన తప్పు ? ఇద్దరిదీనూ. ఎందుకంటే మొదటి వ్యక్తి అయిన నా దృక్పథంలో ఈ రెండో కోవకి చెందినవారిది తప్పు. రెండో కోవకి చెందినవారికి మూర్ఖుడనయిన, అర్థం చేసుకోలేకున్న నేను తప్పు.

మొన్నొక సంఘటన జరిగింది. ఒక బ్లాగులో నేను ఏదో విషయం గురించి సూటిగా నా అభిప్రాయం చెప్పాను. దానికి ఆ బ్లాగరి వ్యంగ్యంగా ఎత్తిపొడుపులతో నాకు సమాధానం ఇచ్చారు. నాకర్థం కాలేదు, అరే ఇంత నిజమయిన విషయం నేను ఇంత సూటిగా చెబుతుంటే ఆయన ఇంత మూర్ఖంగా ఎందుకు సమర్థించుకుంటున్నారు ? అని నాకు కొంతసేపు చాలా కోపం వచ్చింది.
కానీ కొద్దిసేపు శాంతంగా ఆలోచిస్తే నాకు సమాధానం తట్టింది. నా నేపథ్యం, ఆ బ్లాగరి నేపథ్యం వేరు కావచ్చు. నాకున్న విలువలు, నాకున్న అనుభవాలు ఆయనతో పోలిస్తే వేరు అయి ఉండవచ్చనే ఆలోచన రాగానే విషయం అర్థమయింది.
నేను పెరిగింది ఒక మిడిల్ క్లాసు కుటుంబంలో, మామూలు జీవితంలో ఎదిగాను. ఆ తరువాత జీవితం స్థాయి ఎదిగినా నాలో చిన్నప్పటి నుంచీ నేను పెరిగిన ఆ వాతావరణం, నేపథ్యం నరనరానా జీర్ణించుకుపోయాయి. ఏదీ వృధా చెయ్యకూడదు, చెడు అలవాట్లు ఉండకూడదు, తల్లిదండ్రులని స్నేహితులుగా భావించాలి, అందరితోనూ కలుపుగోలుగా ఉండాలి, అనవసరమయిన గోడవల జోలికి పోకూడదు, ఎప్పుడూ నిజం చెప్పాలి లాంటి ఆలోచనలు నా నరనరానా జీర్ణించుకుపోయాయి. అలాగే కొంత ఇంట్రావర్టుగా ఉండడం, కొత్తవారితో అంత తొందరగా కలుపుగోలుగా మాట్లాడలేకపోవడం లాంటివీ నా నేపథ్యం నుంచి వచ్చి ఉండవచ్చు.
అదే ఆ బ్లాగరి పెరిగిన నేపథ్యం వేరు అయి ఉండవచ్చు. నేను విభేదించిన విషయం వారి సర్కిల్లో అతి సామాన్యం అయి ఉండవచ్చు. అదసలు తప్పుగానే కనిపించకపోవచ్చు. అందుకనే ఆయనకి నా ఆలోచనలు ఏ పురాతన కాలం నాటివి అనిపించి ఉండవచ్చు అని.
అలా ఆలోచించిన తరువాత నేను తిరిగి వ్యాఖ్య రాయడం మానుకున్నాను. ఎందుకంటే ఎంత సేపు అక్కడ వాదులాడినా ఎవరి విషయం వారికి సరి అనే అనిపిస్తుంది. మరి నేపథ్యం మహత్యం అది.

సరే ఇవి ఇలాగుంటే ఇంకొన్ని సార్లు మన నేపథ్యం కొన్ని విషయాలను అర్థం చేసుకోనివ్వదు. అదెలాగంటే మాలతి గారి బ్లాగులో నేను చెప్పినట్టు కొన్ని కథలు నాకు అర్థం కావు. వాటి భావం, వాటి వెనకున్న ఆంతర్యం నాకు అంతుపట్టదు. అసలు ఆ రచయిత అలా ఎందుకు రాస్తున్నాడో నాకర్థమే కాదు.
ఉదా: వితంతువు వివాహాలు, కన్యాశుల్కం ఇలాంటి వాటి మీద రచనలు చదివినప్పుడు (తక్కువే అనుకోండి). అప్పుడు నేను అవి అంత తొందరగా అర్థం చేసుకోలేను. వాటి గురించి చదివీ, ఆ రచన జరిగిన కాలంలో సంఘటనలు, మనుషుల స్వభావాలు, పరిస్థితుల గురించి ఒక అవగాహన ఏర్పరచుకున్న తరువాత ఆ రచన నేను కొంత అర్థం చేసుకోగలుగుతాను.

అలాగే రాబిన్ కుక్ నవలలు చదవటం మొదలుపెట్టినప్పుడు మామూలు జనాలకు అవి అంతగా నచ్చవు. ఎందుకంటే ఆయన రాసేది మెడిసిన్ నేపథ్యమున్న నవలలు. వాటిలోని విశేషాలను కథలో మిళితం చేసి నవలలు రచిస్తారు. అవి పూర్తిగా అర్థమవాలంటే ఎంతో కొంత ఆ నేపథ్యం అవసరం. మొదట నాకు ఎక్కలేదు ఆ కథలు, తర్వాత వేరు కారణాల వల్ల ఆసక్తి కలిగి చదవడం మొదలుపెట్టాను. ఆ విషయాల గురించి కొంత నేర్చుకున్నాను. ఇప్పుడు బాగానే నచ్చుతాయి.

నా ఆంగ్ల సినిమా ప్రస్థానంలోనూ నేపథ్యం పాత్ర ఉంది. మొదట్లో నేను పెరుగుతున్న వయసులో, కాలేజీలో నాకసలు ఆంగ్ల చిత్రాలు ఎక్కేవి కావు. ఎందుకంటే నాకు వారి ఆచారాలు, వ్యవహారాలు, సిట్యువేషను పరంగా ఉండే కామెడీ అర్థమయేవి కావు. ఆ యాక్సెంటూ అర్థమయేది కాదు.
కానీ తరవాత్తర్వాత నా పరిధి విస్తరించింది. వివిధ ఆంగ్ల పుస్తకాలు, నవలలూ చదవటం మొదలుపెట్టాను ఇంజినీరింగులో ఉండగా. అందులోని భాష, పద్ధతులు, ఆచార వ్యవహారాలు కొద్ది కొద్దిగా తెలియడం మొదలయింది. అవి తెలిసిన తర్వాత చూసిన సినిమాలు అంతకు ముందుకన్నా బాగా అర్థమవడం మొదలయింది. ఇంకొన్నాళ్ళు గడిచిన తరువాత ఉద్యోగంలో చేరాను. అక్కడ పని తీరు (తెచ్చిపెట్టుకున్నది అయినా సరే), పాశ్చాత్యాలలో ఉన్న సహచరులతో మెలగడం, అక్కడ గుడారం వేసుకున్న స్నేహితుల ద్వారాను విషయాలు తెలిసిన తరువాత (బేబీ షవరు, బాచిలర్స్ పార్టీ చేసుకున్న స్నేహితులు ఉన్నారు నాకు), అంతర్జాలం ద్వారా ఆ విషయాలు నాకు మరింత బాగా అర్థమవడం మొదలయింది. ఇప్పుడు ఆంగ్ల సినిమాలను బాగా అర్థం చేసుకుని చూడగలను.

అందుకనే ఒక విషయం మీద తీర్పు ఇచ్చే ముందు దాని నేపథ్యం కూడా పరిగణనలోకి తీసుకోవాలి. (కోర్టు వారు హత్యని మర్డర్ గానూ, సెల్ఫ్ డిఫెన్సు గానూ నేపథ్యం బట్టి ఎలా తీర్పిస్తారో అలాగన్నమాట)
కానీ ఎంతయినా మనుషులమే కదా ! మన రియాక్షను స్ప్లిట్ సెకన్లలో ఉన్నప్పుడు అన్ని సార్లూ ఇవన్నీ ఆలోచించగలగడం కష్టమే. కానీ సాధ్యమయిన చోట ఈ విధానంలో ఆలోచించి అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నం మాత్రం చెయ్యవచ్చు.

అన్నిటినీ నేపథ్యమే కారణం కాదు గానీ మన జీవితంలో నేపథ్యం తిరుగులేని పాత్ర పోషిస్తుందన్నది మాత్రం నిజం.

జనవరి 6, 2008

ఆలోచనలు… ప్రశ్నలు…

Posted in ఆలోచనలు, నిజాయితీ, ప్రశ్నలు, లౌక్యం వద్ద 6:07 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

కొన్ని సార్లు నేను ఆలోచిస్తుంటాను మనం ఎంత నిజాయితీగా బతుకుతున్నామా అని ?

మనమొక చర్చలో పాల్గొంటాము. అందులో మనం సరి అని అనుకున్న పాయింటు లేవదీస్తాము చర్చ సాగినకొద్దీ మనం వాదించేది తప్పు అని తెలుస్తుంది. అప్పుడు మనం మన వాదనను వెనక్కి తీసుకుంటామా ? లేక అడ్డంగా వాదిస్తామా ?
ఇప్పుడు నేనడిగితే తొంభై శాతం మంది నేను సరయినదాన్ని సమర్థిస్తా అని చెబుతారు, కానీ నిజంగా ఏం జరుగుతుందో అందరికీ తెలిసిందే.
కొన్ని సార్లు మనల్ని మనం మోసం చేసుకుంటున్నామేమో అనిపిస్తుంది.

నిజాన్ని నిజం అని ఒప్పుకోవడానికి ధైర్యం కావాలి. అది మనలో అప్పుడప్పుడూ లోపిస్తుందేమో ?

దానికి కారణాలు ఏవయినా కావచ్చు. చాలా సార్లు మటుకు మన అహం. నేను తప్పు అని ఒప్పుకుంటే ఎక్కడ అందరికీ లోకువయిపోతానో, నా ఉనికి, నేను సంపాదించుకున్న పేరు ఎక్కడ దెబ్బతింటాయో అని.
కానీ మనం ఇక్కడ మర్చిపోయేది నిజాయితీ. వేరే వాళ్ళ సంగతి వదిలెయ్యండి. మన మనస్సాక్షి మనల్ని ప్రశ్నిస్తూనే ఉంటుంది. ఇక మరి దానిని కూడా పట్టించుకోని మనిషంటే ఆత్మ లేని మనిషి అన్నమాటేగా ?

అసలు తప్పుని తప్పు అని ఒప్పుకోవడానికి ఎందుకు భయం ?

తప్పును తప్పు అని ఒప్పుకుంటే మనమీద గౌరవం పెరుగుతుందే తప్ప తరగదని నా ఉద్దేశ్యం.

ఒక వాదనలో ఎవరి తప్పో మనం ఎత్తి చూపగానే వెంటనే తొంభై శాతం మంది ఎదుటి వారు మన తప్పుల్ని ఎత్తి చూపుతారు. కానీ అక్కడ జనాలు ఆలోచించనిది ఏమిటంటే ఎదుటి వాడి తప్పులు ఎత్తి చూపడం వల్ల తప్పు ఒప్పు అయిపోదు అని.
ఒక్క క్షణం ఆగి అసలు తప్పేంటి అని ఆలోచిస్తే ఇంకో సారి ఎదుటి వాళ్ళకి వేలెత్తి చూపే అవకాశం ఇవ్వం కదా. ఆ పద్ధతిలో ఎందుకు ఆలోచించకూడదు ?

ఇంకొన్ని సార్లు నాకనిపిస్తుంది నిజాయితీగా ఉండడం సరయినదే కానీ అప్పుడప్పుడూ దానివల్ల ఎదుటి వారికి ఇబ్బంది కలిగితే మనం నిజాయితీగా ఉండాలా ? లేక లౌక్యం చూపించాలా ?

చిన్నప్పటి నుంచీ నాకందరూ చెబుతుంటారు లౌక్యం నేర్చుకో అపుడే పైకొస్తావు అని. నాకు తెలుసు లౌక్యం అంటే “అన్యుల మనముల్ ఒప్పింపక తానొవ్వక…” అనేట్లు ఉండాలనే. కానీ అది అబద్ధం ఆడకుండా ఎంతవరకు సాధ్యం ?

లౌక్యం అంటే ఏంటి అబద్ధం ఆడటమేనా ?

అసలు నిజాయితీ కీ నిజానికీ సంబంధం ఉందా ? లేదా రెండూ వేరు వేరా ?

హు…

జనవరి 1, 2008

కొత్త సంవత్సరం….పాత సంవత్సరం

Posted in ఆలోచనలు, కొత్త సంవత్సరం, పాత సంవత్సరం వద్ద 3:27 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

ఇంకో కొత్త సంవత్సరం వచ్చింది…
పాత సంవత్సరం గురించి ఆలోచన చేయడం, కొత్త సంవత్సరానికి ప్రణాళికలు తయారు చెయ్యడం అందరూ చేసేదే.

నాకు ఎప్పుడూ ప్లాన్ చేసుకోవటం అలవాటు లేదు. చేసుకోవాలని ఉంటుంది, కానీ అంత ఆలోచించడానికి బద్ఢకం.
ఎప్పటికయినా రిజల్యూషను చేసుకోవాలని ఒక రిజల్యూషను చేసుకోవాలేమో 🙂

ఒక సారి గుండ్రాలు గుండ్రాలు తిప్పితే క్రితం సంవత్సరం ఎలా జరిగింది అని ఆలోచిస్తే అంత సంతృప్తి ఇవ్వలేదనే చెప్పాలి.
ఇవి సాధించాలి అనుకోలేదు కానీ, సాధించినవి మాత్రం సరిపోవు అని అనిపించింది.
కొత్తగా నేర్చుకున్నవి పరంగా అంత సంతృప్తిని ఇవ్వలేదు నాకు. ఇంకా చాలా చెయ్యచ్చు అనిపించింది.

అన్నిటికన్నా ఎక్కువ సంతృప్తిని ఇచ్చింది మాత్రం తెలుగు బ్లాగులనే చెప్పచ్చు.
క్రితం సంవత్సరం నవంబరు నెలలో మొదలుపెట్టిన ఈ బ్లాగు, దీని ద్వారా నేను ఏర్పరచుకున్న స్నేహాలు నాకు ఎంతో సంతృప్తిని ఇచ్చాయి.

బ్లాగు ప్రస్థానం ఎలా సాగిందో నాకంటే నా సహ బ్లాగర్లూ, పాఠకులే బాగా చెప్పగలరు.
అందరిలాగే ముందర అత్యుత్సాహం ఫేజు దాటి స్టెబిలైజేషన్ ఫేజు కి చేరింది.

కంటెంటు పరంగా సంతృప్తిని ఇచ్చింది. కొలబద్దలను పక్కన పెడితే నాకు సంతోషం కలిగించింది.
ఇక ఈ సంవత్సరం పరంగా బ్లాగుని ఇలా మెయింటెయిన్ చేయగలిగితే సంతోషమే.

ఈ సంవత్సరం వెబ్సైట్ల పరంగా, అగ్రిగేటర్ల పరంగానూ మంచి అభివృద్ఢి కలిగింది. కూడలి, తెలుగుబ్లాగరు, జల్లెడ, తేనెగూడు వంటి ఎన్నో ఆప్షన్లు వచ్చాయి తెలుగు వాడకందార్లకి.
ఇక నాకు నచ్చిన తెలుగు వెబ్ ఉపకరణం వీవెన్ ఈ మధ్య సృష్టించిన కబుర్లు. (కొత్త కూడలి కొంత నిరాశపరచింది)
ఇక్కడ రానారె, వీవెన్, శ్రీనివాస, చదువరి, నాగరాజు, కొత్త పాళీ, పరుచూరి, జ్యోతి, శ్రీధర్ ఇంకా ఎందరో బ్లాగు రాయని మహామహులను కూడా నేరుగా కలవడం నాకు ఎంతో సంతోషం కలిగించింది.

ఈ సంవత్సరం నేను చూడాలనుకున్నవి ఇంకా ఎక్కువ మంది తెలుగు కి సంబంధించిన కార్యక్రమాలలో పాల్గొనడం.
ప్రతీ ఒక్కరూ వారు చేయగలిగిన పరిధిలో ఏదో ఒకటి చేసి తెలుగు వ్యాప్తికి తోడ్పడాలి. వికీ, బ్లాగు, తెలుగీకరణ పనులలో తలో చేయి వేసి తోడ్పాటునందించాలి.

ఈ సంవత్సరం అందరికీ శుభాలు కలగాలని, తెలుగు దశదిశలా వ్యాపించాలని కోరుకుందాము.

జూన్ 3, 2007

ఏమిటిది ???

Posted in ఆలోచనలు వద్ద 9:46 ఉద. ద్వారా Praveen Garlapati

మనిషి జీవితానికి ఓ దిశా నిర్దేశం అవసరం అని అందరూ చెబుతారు.

ఇది అంటూ ఒకటి మన జీవితంలో సాధించాలి అని అంటారు. కానీ నాకు ఎంత ఆలోచించినా ఏదీ తట్టదే.

నాకూ లక్ష్యాలు ఉంటాయి, కానీ అవన్నీ చిన్నవి, అప్పటికప్పుడు మారుతూ ఉంటాయి కూడా. చిన్నప్పుడు క్రికెటర్ అవుదామనుకున్నా, తరవాత రియాలిటీ తెలిసిన తరవాత ఇంజినీర్ అవుదామనుకున్నా. అదయిన తరవాత ఉద్యోగం సాధించాలి, మళ్ళీ మంచి ఉద్యోగం సాధించాలి, మంచి పని చెయ్యాలి, జీవితం లో సెటిల్ అవ్వాలి. ఒక ఇల్లు కొనుక్కోవాలి, ఒక బైక్ కొనుక్కోవాలి, ఒక కారు కొనుక్కోవాలి (ఇంకా పెళ్ళి ఆ లిస్టులో లేదు లేండి.)

ఇలా ఎన్ని ఆలోచించినా అన్నీ చిన్న చిన్న లక్ష్యాలు, అదీ నాకు సంబంధించినవే, లేదా నా తల్లి దండ్రులు, బంధువులకి సంబంధించినవే. మరి అందరూ నిన్ను దాటి ఆలోచించాలి అంటారే, అది ఎలా ?

నాకు ఇతరుల గురించి పట్టదా అంటే అందరి గురించీ ఆలోచిస్తాను, స్నేహితులకి సహాయం చేస్తాను, ఎవరికయినా అవసరముంటే ఆదుకుంటాను, నాకు సాధ్యమయినంత వరకూ అన్నీ చేస్తాను. కానీ చివరికి చూస్తే ఎవరన్నా నువ్వేం చేసావోయ్ అని అడిగితే నా దగ్గర సమాధానం ఉండదు.

నాకెప్పుడూ జీవితం ఎంజాయ్ చెయ్యాలని ఉంటుంది, నాకు నచ్చినవి చెయ్యాలని ఉంటుంది, హాపీ గా ఉండాలని ఉంటుంది. ఎక్కువగా, అతిగా ఆలోచించాలని ఉండదు. మరి ఎక్కడ చూసినా, ఎవరు చెప్పినా వీటన్నిటి కంటే పైన ఉన్నవాటి గురించి ఆలోచించాలని చెబుతారు కదా ? 

అంటే నేను తప్పు దారిలో ఉన్నానా ? ఏమీ అర్థం కావట్లా… 

ఏప్రిల్ 27, 2007

ఇంజినీరూ డాక్టరేనా ?

Posted in ఆలోచనలు వద్ద 8:19 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

ఇండియా లో అసలు జాబ్ అంటే ఇంజినీర్ (ఇప్పుడు సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజినీర్), డాక్టర్ తప్ప ఇంకేవీ వినిపించవెందుకో.
చిన్నప్పటి నుంచి పిల్లలకి నువ్వు ఇంజినీర్ కావాలి, పెద్ద డాక్టర్ అవ్వాలి, అని అంటారే తప్ప నువ్వు మంచి ఆర్టిస్ట్ వి అవ్వాలి, మంచి చిత్రకారుడివి అవ్వాలి, మంచి రచయితవి అవ్వాలి, ఒక రీసెర్చ్ చెయ్యాలి అని ఎప్పుడూ వినము ఎందుకో.

అసలు సమస్య ఎక్కడ ఉంది ?

నేను ఆలోచించినంత వరకూ నాకు తడుతున్నవి ఇవి:

1. ఇంజినీర్, డాక్టర్ వంటి ఉద్యోగాలను మాత్రమే గౌరవమయిన ఉద్యోగాలు గా అందరూ గుర్తించడం.
2. ఇంకే ఇతర ఉద్యోగాల్లోనూ డబ్బులు ఇంతగా రావు ? (దీనికి సమాధానం నాకు నిజంగా తెలీదు.)
3. వేరే ఉద్యోగాలను జనాలు రిస్క్ గా పరిగణించడం (ఒక రకమయిన fear of failure). ఉదాహరణకి అందరికీ 9 టు 5 జాబ్ కావాలి, నెలకి జీతం కావాలి. వేరే ఉద్యోగాలు ఉదాహరణకి ఒక ఆటగాడినో, ఒక చిత్రకారుడినో తీసుకుంటె చాలా మటుకు అది వారి టాలెంట్ మీద ఆధార పడి ఉంటుంది (వేరే ఉద్యోగాలలో అవసరం లేదు అని కాదు.), కన్సిస్టన్సీ కావాలి.
4. క్రియేటివిటీ అనే పదానికి, డిగ్నిటీ ఆఫ్ లేబర్ అనే పదానికి సరయిన నిర్వచనం అనేది అర్థం చేసుకోలేకపోవడం.
5. వేరే ఉద్యోగాలలో విదేశాలకు వెళ్ళి డబ్బులు గడించే అవకాశం అంతగా లేకపోవడం.
6. రీసెర్చ్ మొదలయినవి చేసే వారికి సరయిన ఫండింగ్, బాకప్ లేకపోవడం. గైడెన్స్ లేకపోవడం.

అసలు ఇండియా లో ఆర్ అండ్ డీ అంటారు, వారు చేసేది అంతా ప్రాడక్టులే, ఏ గ్రౌండ్ బ్రేకింగ్ టెక్నాలజీ కానీ, కొత్త విధానాలు గానీ కనిపెట్టడం లాంటివి అరుదు. రీసెర్చ్ అనే పదం ఫాన్సీ గా ఉపయోగిస్తారు, అందులో ఎన్ని రీసెర్చులు నిజంగా ఉపయోగపడతాయి ?

ఇలా జరగడంలో తల్లి దండ్రుల పాత్ర కూడా ఎంతో కొంత ఉందని నా నమ్మకం. ఎందుకంటే వారు ఎప్పుడూ సేఫ్ గా ప్లే చెయ్యడానికే మక్కువ చూపుతారు తప్ప నిజంగా అది ఇష్టమా అని గమనిస్తారా ? అదీ కాక పిల్లలకి ఇవి కాక వేరే ప్రత్యామ్నాయాలు ఉన్నాయని చెప్పేది ఎవరు ?

చిన్నప్పటి నుంచీ ఏడొ తరగతి బోర్డు పరీక్షలు, తర్వాత పదో తరగతి బోర్డ్ పరీక్షలు. అంతలో ఐఐటీ స్పెషల్ కోచింగ్, అంతా ఒక నేచురల్ ప్రాసస్ లాగా జరిగిపోతుంటుంది. ఎక్కడా అసలు వేరే వాటి గురించి ఆలోచించే అవకాశమే రాదు. మరి అలాంటప్పుడు డైవర్సీఫైడ్ వర్క్ ఫోర్స్ ఎలా సాధ్యమవుతుంది ?

నేను పైన చెప్పినవాటిలో కొంత జనరలైజ్ చేసి ఉండవచ్చు. కానీ ఎంతో కొంత నిజం ఉందనేది కూడా కాదనలేని సత్యం.
ఇప్పుడు రోజులు మారుతున్నాయి. జనాలు కొద్ది కొద్దిగా తెలుసుకుంటున్నారు. ఇది ఇంకా బాగా జరగాలి.

ఇంతా చెప్పి నేను ఏమయినా వేరేగా చేస్తానా అని అంటే దానికి నా సమాధానం అనుమానమే…