జూలై 1, 2007

పుట్టినరోజు విశేషాలు …, మినీ బెబ్లాస

Posted in నా గురించి, పుట్టినరోజు, బెబ్లాస, మినీ బెబ్లాస వద్ద 11:18 ఉద. ద్వారా Praveen Garlapati

నా పుట్టినరోజు అమ్మా నాన్నలతో జరుపుకోవడం ఓ సంతోషం. అదే కాక ఓ మినీ బెబ్లాస జరగడం ఇంకో సంతోషం. 🙂 (వివరాలు తొందర్లోనే వస్తాయి లేండి)

పుట్టినరోజు పొద్దున్న అమ్మ శుభాకాంక్షలతో లేవడం కంటే అదృష్టం ఏమన్నా ఉంటుందా ?
పొద్దున్నే లేపి నాన్నా లెగు, తల స్నానం చెయ్యి, దేవుడికి దణ్ణం పెట్టుకో అని చిన్నప్పటి నుంచీ చెబుతున్నట్టే ఇంకా అమ్మ చెబుతుంది మరి.

లేచి, స్నానం చేసి కొత్త బట్టలేసుకుని వచ్చేసరికి చక్కెర పొంగలి చేసింది అమ్మ. నాకిష్టం మరి.
అది తింటూ అంతర్జాలం లోకి బయల్దేరగానే మిత్రులందరి దగ్గరి నుంచీ శుభాకాంక్షలందాయి. ఇంత మంది అభినందనలకు, ఇంత మంది ఇంకా గుర్తు పెట్టుకున్నందుకూ సంతోషమేసింది.

నవీన్ అన్న క్రితం రోజు చెప్పారు తొమ్మిదిన్నరకు వస్తానని. నాకెలాగూ తెలుసు వీకెండ్ కాబట్టి లేట్ అవుతుందని అందుకనే మరి నేను కూడా తొమ్మిది పదిహేను కి కష్టపడి లేచాను.
స్నానం గట్రా చేసినా ఇంకా నవీన్ గారు రాకపోవడం తో నాకేదో డౌట్ కలిగింది. ఆయన కి కాల్ చేస్తే అది తీరింది. ఆయనింకా నిద్ర లేవలేదు మరి 🙂 పాపం అప్పుడు ఆయన లేచి స్నానం చేసి ఇంటికొచ్చారు. ఇద్దరం మాట్లాడుకుంటూండగా పక్క వీధిలోనే ఉండే ప్రదీప్ గారిని పిలిస్తే ఎలా ఉంటుంది అననుకొని ఆయనకి కాల్ చేస్తే ఆయన వస్తానన్నారు. ఆహా ఎలా వర్కవుటయిపోతుంది అని ఆనందించి దీనిని బెబ్లాస గా కన్వర్ట్ చేసెయ్యాలనే నిర్ణయానికొచ్చేసాము. అంతలోనే ఆయన కాల్చేసి ఆయన స్నేహితుడిని కూడా తీసుకొస్తున్నానని చెప్పారు. అంతకంటేనా…

ఇంకో గంట లో అందరమూ మా ఇంట్లొ, నా రూములో సెటిల్ అయ్యాము. అంతకు ముందు మా మేనల్లుడు (రెండున్నరేళ్ళు) వారికి షేక్ హాండిచ్చి స్వాగతం పలికాడనుకోండి 🙂
ఇక మొదలెట్టాము మా డిస్కషన్లు, ఒకటనేంటి అన్ని విషయాల మీదకూ చర్చ మళ్ళింది. రవి గారని ప్రదీప్ గారి దోస్తు, ఆయన కొత్త కొత్త అవిడియాలు అవీ పంచుకున్నారు. ఇక అక్కడ ఇద్దరు వికీ గురువులు ఉండే సరికి చర్చ అధిక శాతం వికీపీడియా మీదకి మళ్ళింది. అందులో లోటు పాట్లు, ఇబ్బందులు, ఇంప్రూవ్మెంట్లు మీద చర్చ బాగా సాగింది.

అలా మాట్లాడుకుంటూంటేనే భోజనం సమయం ఆసన్నమయింది. తృప్తి గా భోంచేసి అందరం మళ్ళీ కాసేపు సెటిల్ అయ్యాం. ఈ సారి కొంత లినక్స్ మీద, సినిమాల మీద కీ చర్చ మళ్ళింది. మాటల్లో ప్రదీప్ గారి దగ్గర ఓ సినిమా భాండాగారం ఉందని తెలిసింది. అప్పటి నుంచి నాకు పీకడం మొదలయింది. కాసేపు ఉబుంటు తో ఆడి ఇక ప్రదీప్ గారి రూముకెళ్ళి సినిమాలు తెచ్చుకోవాలని బయల్దేరాము.

రెండడుగుల్లోనే ఆయన రూము. అందరం అక్కడ సెటిల్ అయి ఉన్న జీబీల సినిమాల నుంచి కొన్ని ఎన్నుకుని కాసేపు టైం పాస్ చేసి ఇంటికి బయల్దేరాము.

ఎంచగ్గా రోజంతా గడిపినందుకు భలే సంతోషం గా ఉంది. అన్నట్టు రవి గారి స్కేట్ బోర్డ్ భలే ఉంది. దాని మీదెక్కి ప్రయత్నించగానే నేనూ,నవీన్ గారు  కింద పడ్డంత పనయ్యింది. ఇక ఎందుకులే అని ఊరుకున్నాం 🙂

 

* బెబ్లాస విషయాలు ప్రదీప్ గారు టపా రాస్తారు లేండి.

మే 10, 2007

నా మొదటి స్టేజీ ప్రదర్శన…

Posted in నా గురించి, స్టేజీ ప్రదర్శన వద్ద 5:03 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

అది నేను ఇంజినీరింగ్ చదివే రోజులు. ఏదో ఫస్ట్ బెంచ్ లో కూర్చుని సైలెంట్ గా క్లాసు కి వచ్చి పోయే వాడిని నేను. ఓ మోస్తరు గా బాగా చదువుతానని, పరవాలేదని లెక్చరర్లకు తెలుసు. అంతకన్న నా గురించి తెలీదు. అంటే మనం ఏ అల్లరి చెయ్యము అని కాదు. కానీ చేసిన అల్లరి కనిపించదన్నమాట.

అలా ఒక నాలుగు సెమిస్టర్లు గడిచిపోయాయి.

మా కంప్యూటర్ బ్రాంచ్ వారికి కాస్మోస్ (కాష్మోరా కాదు లేండి) అని ఒక సంఘం ఉండేది లేండి. మేము ప్రతీ ఏడాదీ పండగ చేసుకునేవాళ్ళము. చస్ ఇంతవరకూ అసలు స్టేజీ ఎక్కలేదు మనం అని చెప్పి ఈ సారి ఖచ్చితంగా ఏదయినా చెయ్యాలి అని నిర్ణయించేసుకున్నా. సరే ఇక నా దోస్తు భరత్ ఉండనే ఉన్నాడు. వాడు ఏ ఫంక్షన్ అయినా డాన్స్ కి ముందే.

సరే మనం కూడా ఈ సారి డాన్సేద్దాం అని అనుకున్నా. తీరా చూస్తే మరుసటి రోజే ఫంక్షన్. ప్రోగ్రాం ఎలాగూ ఖరారయింది కానీ నేను డాన్సేద్దాం అని నిర్ణయించుకున్నది ఆ ముందు రోజు రాత్రి పదకొండు గంటలకి. సర్లే ఇక డాన్సా తొక్కా అనుకున్నా, అంతలో వాడు కలిసాడూ, రా మామా డాన్సుదేముంది మనమేసిందే డాన్స్, ఎవడు చూడొచ్చాడు ఎంజాయ్ చేద్దాం రా అన్నాడు. ఇక ఎక్కడ లేని ధైర్యం వచ్చేసింది.

సరే అని అప్పటికప్పుడు ప్రాక్టీస్ మొదలెట్టాము. ఇక తెలిసిందేగా డాన్స్ కొద్దో గొప్పో వచ్చు కానీ హహ… చెప్పాల్సిందేముంది ఇరగ స్టెప్పులు నేర్చేసుకుని పొడిచేద్దామనుకున్నా… అప్పుడు గానీ తెలీలా చిన్న చిన్న స్టెప్పులకే ఎంత స్టామినా కావాలో. మళ్ళీ మేము చెయ్యాలనుకున్నది ఒకే పాటకి కాదాయే. నాలుగు పాటలు రీమిక్స్ చేసి సగం సగం పెట్టి చించేద్దామనుకున్నాము. ఇక ఆ రోజు రెండు అయ్యేవరకూ నేను అవుటు. మామా ఇంక నా వల్ల కాదు రా అనగానే సర్లే రా రేపు సాయంత్రం కదా అంత వరకూ ప్రాక్టీస్ చెయ్యచ్చులే అనుకున్నాము.

పొద్దున్న లేచే సరికి పదకొండు మామా ప్రాక్టీస్ చేద్దామా అన్నాడు. సర్లే రా చాయ్ తాగొచ్చి ఫ్రెష్ గా చేద్దామన్నా. బయటికెళ్ళాము, బ్రేక్‌ఫాస్ట్ తిని తిరిగొచ్చే సరికి మధ్యాహ్నం. ఒక అరగంట సేపు అడ్డదిడ్డంగా స్టెప్పులేశాం. ఏదో చేసాం అనడానికి. ఇక సర్లే అని ఒక కునుకు తీశాం. కళ్ళు తెరిస్తే సాయంత్రం. సర్లే వచ్చింది ఏద్దాం లే స్టేజీ మీద అని రిలాక్స్ అవుతుంటే గుర్తొచ్చింది డాన్స్ కి డ్రెస్సేదిరా అని ? వార్నీ తస్సాదియ్యా ఏమేసుకోవాలి రా బాబూ అని తర్జన భర్జన పడి మొత్తానికి సర్లే అందరి దగ్గరా ఉంటుంది కదా అని బ్లూ జీన్స్, వైట్ షర్ట్, ఓ ఎదవ టై అని డిసైడయ్యాం. అది కూడా నా దగ్గర లేదాయే. అన్నీ డస్ట్ బిన్ అదే ఉతకాల్సిన బాస్కెట్ లో తొంగున్నాయి(అవి ఎప్పటికీ అక్కడే ఉంటాయి.) ఇక అడూక్కోవడం మొదలు, అరే నా సైజు జీన్స్ ఎవడి దగ్గరుంటుందా అని, ఎలాగయితే జీన్స్ ఒకడి దగ్గరా, షర్ట్ ఒకడి దగ్గరా, టై ఒకడి దగ్గరా బదులడిగి ఎలాగయితే స్టేజీ ఎక్కామనిపించాం.

అంతలో మా ట్రూపులో ఒకడొచ్చి నేను రావట్లేదురా స్టేజీ మీదకి నాకు భయం అని పారిపోయాడు. ఇదేంట్రా బాబూ అని షాకు తినేప్పటికే ఇక ఇంకో పది నిముషాల్లో మందే రో అంటూ వచ్చాడు భరత్ గాడు. ఇంతకీ చూస్తే మిగిలిన నాలుగు శాల్తీల్లో ఇంకోడు మిస్సింగు. టట్టడాయ్ అనుకుంటూ మా ఇంకో ఎదవ వాడు కనబడట్లేదురో అని న్యూస్ మోసుకొచ్చాడు. చా తస్సాదియ్య ఇదేంటి అనుకుంటుండగానే సరే రా అయితే మనం ముగ్గురమే అని కొంచం టెన్షన్లో అన్నాడు భరత్ గాడు. నాకు మరీనూ ఎందుకంటే అందాకా వెనక వరసలో ఉండే నన్ను తీసుకొచ్చి మనమిద్దరం ముందుండి డాన్సేద్దాము రోయ్ అన్నాడు వాడు (ఇంకోడు మరీ దారుణం లేండి.) నాకు వణుకు మొదలయ్యింది. వాడేమో భలే రా మొదటి సారి స్టేజీ మీదే ఇరగదీస్తావన్నమాట అని నవ్వుతున్నాడు.

సర్లే కానీ అని ఇక స్టేజీ ఎక్కాం.
ఇక అక్కడ చూస్తే ముందు వరసలో మా లెక్చరర్లు, అందులో చండ శాసనుడు అయిన ఒక మేష్టారు. గుర్రు గా చూస్తున్నాడు. అందరికీ షాక్ ఏంటి వీడు మొదటి బెంచీలో కూర్చుని, అప్పుడప్పుడూ ఆవలిస్తూ, అప్పుడప్పుడూ కునుకు తీస్తున్నట్టుండే వీడు స్టేజెక్కాడా అని. మా క్లాస్మేట్స్, జూనియర్లు, బాచ్‌మేట్శ్ అప్పటికే విజిల్సూ, గొడవా. నా యాల్ది అని సాంగ్ మొదలయ్యింది. మాంచి ఊపు మీద స్టెప్పులేసేస్తున్నాం. లెక్చరర్లందరూ ఆ అని నోళ్ళు వెళ్ళబెట్టుకుని చూస్తున్నారు, వీళ్ళేసే సాంగులేంట్రా అని. ఇంతకూ మేము డాన్సులేసింది మొదటి పాట కన్నె పిట్టరో కన్ను కొట్టరో, రెండోది బంగారు కోడిపెట్ట, తతిమ్మా అలాంటివే. వింటేనే తెగ మాసు అనిపిచ్చే సాంగులకి మేమేసే స్టెప్పులు, మధ్యలో లుంగీ ఆహా నా రాజా అదిరిపోయింది, ఒకటే గోల, విజిల్సూ. ఇంకా నయం కర్ణాటక లో చదవబట్టి సరిపోయింది కానీ పాటలకర్థం తెలిసుంటే లెక్చరర్లు తర్వాత సిబాకా ఆడేవారేమో.

ఇక నాలుగో సాంగు కి స్టెప్పులేస్తుంటే మా జూనియర్లు, బాచ్‌మేట్లూ, నార్తీ ఫ్రెండ్లూ, ఒక్కరేంటి అందరూ స్తేజీ ఎక్కేసారు, మా చుట్టూ ఇరగ డాన్సు. ఇక మమ్మల్ని స్టేజీ మీద నుంచి తోసి మరీ పంపించాల్సొచ్చింది ఆఖరికి. అప్పటి దాకా మైఖేల్ జాక్సనూ, హ్రితిక్ రోషనూ చూసి మొహం మొత్తిన వారందరికీ వెరయిటీ ప్రోగ్రామన్నమాట మాది 🙂

అలా ముగిసింది నా మొదటి స్టేజీ ప్రదర్శన.

ఇక ఆ తరవాత మన రాముడు మంచి బాలుడు (ఎప్పుడూ నిజం కాదనుకోండి) ఇమేజీ కాస్తా హుష్ కాకి అయ్యింది. తర్వాత లెక్చరర్లు కూడా పిలిచి బాగా చేసావని చెప్పారనుకోండి (ఆఫ్కోర్స్ మన గండర గండ లెక్చరరు గుర్రు మంటూనే ఉన్నాడు.)

అప్పటి నుంచీ అప్రతిహతంగా ప్రతీ ఫంక్షన్ లోనూ డాన్సేయ్యాల్సిందే. ఆఖరికి మైఖేల్ జాక్సన్ పాటకి హ్రితిక్ రోషన్ డాన్స్ కూడా ఏసాం 🙂

ఇప్పుడు తలచుకుంటే నవ్వొస్తుంది.