జూలై 22, 2008

ఓ చాక్లెట్టిచ్చి ఈ టపా చదవండి …

Posted in అనుభవాలు, చాక్లెట్టు, నేను, సరదా వద్ద 3:35 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

చిన్నప్పటినుంచీ చాక్లెట్టులంటే స్పెషలింటరెస్టు నాకు.

అన్నం లేకపోయినా ఫరవాలేదు కానీ చాక్లెట్టు లేనిదే నా భోజనమెప్పుడూ పూర్తయేది కాదంట.
అంటే దాని మహత్యం నాకు చిన్నప్పుడే తెలిసిపోయిందన్నమాట.
అప్పటి నుంచీ ఇప్పటి దాకా నా బెట్టు తీర్చడానికి చాక్లెట్టే మార్గం.

చాక్లెట్టు తినని వారిని వింత పశువు కన్నా వింతగా చూస్తాను నేను. నా ప్రకారం తినని వాడు మనిషే కాదు మరి.
అసలు చాక్లెట్లు అంటే అమ్మాయిలకు తెగ ఇష్టం అనే ముద్ర వెయ్యడం ఒక పెద్ద “కాన్స్‌పిరసీ” అని నాకనిపిస్తుంది. మన మగాళ్ళ చాక్లెట్లు కూడా లాక్కుని వారు తినడానికి.

నాకు చిన్నప్పటి నుంచీ ఇప్పటి దాకా తిన్న ఒక్కొక్క చాక్లెట్టూ గుర్తే…

చిన్నప్పుడు నాకు ఆరెంజ్ మిఠాయి అంటే భలే ఇష్టంగా ఉండేది. పుల్ల పుల్లగా, తియ్య తియ్యగా ఉండే దానిని చప్పరిస్తూ ఉంటే ఆహా! (జెండా వందనాల స్పెషలు ఇదే)
క్లాసురూములో కూడా దాచుకుని చివరి బెంచీలలో కూర్చుని మరీ తినేవాడిని.

తర్వాత నెమ్మదిగా అసలయిన చాక్లెట్టులు అలవాటయ్యాయి. అంటే “కాడ్బరీ ఎక్లయిర్స్” అన్నమాట. దానిని తప్ప ఇంక దేనినీ ఇప్పటికీ నేను చాక్లెట్టుగా అంగీకరించలేను. (రాపర్లలో ఉన్న చాక్లెట్లలో అన్నమాట)
ఆ రుచి మరిగిన తరువాత అసలు ఇంక ఏ ఇతర చాక్లెట్టు తినబుద్దయ్యేది కాదు. అసలు అవి తింటేనే మహా పాపం అనుకునేవాడిని. కాఫీ బ్రేకులూ, న్యూట్రినులూ ఎన్ని తిన్నా తృప్తిగా ఉంటేగా ?

కానీ విధి ఆడిన వింత నాటకంలో నేను బలయినట్టు రోజూ నాకు అర్థ రూపాయి ఇవ్వరుగా అందుకే “ఆశ” లాంటి చాక్లెట్లు తినలేక, చాక్లెట్లు తినకుండా ఉండాలేక ఎంత మధనపడ్డానో నాకే తెలుసు.
కొన్ని సార్లు కష్టపడి రెండు రోజులకి ఆ పావలా దాచుకుని మరీ ఎక్లయిర్సే కొనుక్కునేవాడిని.

అలాగే ఇంటికెవరొచ్చినా బిస్కెట్లు, స్వీట్లు గాక నాకోసం ఎవరయినా చాక్లెట్లు పట్టుకొస్తే వాళ్ళు నాకు అత్యంత ఆప్తులన్నమాట. వాళ్ళ కోసం స్పెషలుగా మంచినీళ్ళు తెచ్చివ్వడం, ఫలహారాల ప్లేట్లు అందివ్వడం లాంటివి చేసేవాడినన్నమాట. అవి తేనివాళ్ళకు మాత్రం నన్ను పలకరించినా మొహం తిప్పుకునే వాడిని.

దాని సైడెఫెక్టు ఏమిటంటే నాచేత పని చేయించుకోవడమెలాగో జనాలకు తెలిసిపోయింది. ఇంట్లో అమ్మకి కందిపప్పో, మినప్పప్పో కావాలంటే ఓ రూపాయెక్కువిచ్చేది కావాలనే. అమ్మకి తెలుసు ఆ రూపాయి వెనక్కి రాదని. అదే కదా మరి మర్మం.

ఎక్లయిర్స్ ఎలా ఉన్నా ప్రత్యేక సందర్భాలకి మాత్రం పెద్ద చాక్లెట్లు ఉండాల్సిందే. అంటే నా పుట్టిన రోజు, అక్క, అమ్మ, నాన్న ఎవరి పుట్టిన రోజులయినా నాకు పండగే. మరి నన్ను సంతృప్తి పరచాలంటే నాకు “ఫైవ్ స్టార్” ఇవ్వాల్సిందే. ఏ స్వీటూ, హాటూ దానికి సాటి రాదు. దానిని పిసర పిసరంత కొనుక్కుని తిని ఆనందిస్తే ఆ మజానే వేరు. నాది తినడం అయిపోయిన తర్వాత మరి అక్కది వదిలేస్తే ఎలా ? దానినీ హాం ఫట్టు.
ఇక అమ్మా, నాన్నలదయితే డీఫాల్టుగా నాదే. అంటే నాలుగు చాక్లెట్లు కొని తేగానే మూడు నా చేతిలో. అవి తిన్న తర్వాత అక్కది కూడా నాదేనన్నమాట. అక్క తింటున్నా సరే అందులో సగం నా వాటానే.

“పెద్ద” చాక్లెట్లు తినడం మొదలుపెట్టిన తర్వాత నాకు పిచ్చపిచ్చగా నచ్చింది “ఫైవ్ స్టారే”. డెయిరీ మిల్కులూ, క్రాకిల్ లూ, కిట్ కాట్ లూ దాని తర్వాతే.

అలా చిన్నప్పటి నుంచే వందలాది (వేలాది ??) చాక్లెట్లు తిని చాక్లెట్టు ఫాక్టరీలను పోషించడంలో కీలక పాత్ర పోషించానన్నమాట.

పెద్దయ్యాక స్నేహితులందరూ బేకరీలలో పఫ్ లూ, కేకులూ కొనుక్కుని తింటుంటే నేను మాత్రం చాక్లెట్టులే తినేవాడిని. వారికేమో అదో చిత్రం. ఇంకా చిన్నపిల్లాడిలా చాక్లెట్లు తినడమేంట్రా అని ?
అయినా నాకు తెలియక అడుగుతాను చాక్లెట్లు తినడానికి వయసుతో సంబంధం ఏమిటండీ ?

నేను పొరపాటున కేకులు గట్రా కొనాల్సి వచ్చినా చాక్లెట్టు ఉన్న కేకులే కొనేవాడిని. అందుకే ఇప్పటికీ ఎవరయినా నన్ను కొనమని చెప్పడానికి సందేహిస్తారు.

సరే ఎలాగో రెండు రోజులకి ఒక చాక్లెట్టు తింటూ ఇంజినీరింగు వరకూ గడిపేసాను.

ఇక నాకు ఉద్యోగం వచ్చినప్పుడు ఎంత సంతోషం కలిగిందంటే వెంటనే ఒక వంద రూపాయలు పెట్టి చాక్లెట్లు కొనుక్కుని తినేసాను. అన్నట్టు ఇంట్లో వాళ్ళకి కూడా స్వీట్లు బదులు చాక్లెట్లే… 🙂

నా జీతంలో ఓ పావు వంతు చాక్లెట్లకి కేటాయింపన్నమాట. మా అమ్మ కూడా ప్రతీ నెలా సరుకులతో పాటూ ఓ పది రకాల చాక్లెట్లు కొంటుంది ఇప్పటికీ… నాలుగు రాత్రులు కూడా దాటకుండానే వాటికి కాలం చెల్లిపోతుందనుకోండి.

ఇక మన లెవెలు పెరిగింది. ఇప్పటి దాకా దేశీ చాక్లెట్లే తినే నాకు విదేశీ చాక్లెట్లు పరిచయమయ్యాయి. హెర్షీసూ, ఘిరాడెల్లీలు, ఫెర్రెరో రోషర్‌లూ, మార్సు బారులూ, లిండ్ట్ లూ అన్నీ ఒకటొకటిగా నా చిట్టాలో చేరాయి.
ఆఖరికి నా పిచ్చి ఎంత వరకూ వచ్చిందంటే నా స్నేహితులు ఆన్సైటు నుంచి తిరిగొచ్చేటప్పుడు నా కోసం ఓ పాకెట్టు చాక్లెట్లు ప్రత్యేకంగా తెచ్చేవారు. అవి లేకపోతే వారితో మాటలుండవు మరి.

నా ఇష్టాన్ని ఉపయోగించుకుని జనాలు నాతో ఆడుకున్నారు కూడా… ఓ సారి మా స్నేహితులతో కలిసి వెళుతుంటే ఓ చాక్లెట్టు చాపారు నా ముందు. నా సంగతి ఎలాగూ తెలిసిందే. మరు క్షణంలో గబుక్కు. అది కొరికిన తర్వాత చేదుగా ఏదో ద్రవం వచ్చింది దాంట్లోంచి. అప్పుడు గానీ చెప్పలా వాళ్ళు అదేదో వోడ్కా నింపిన చాక్లెట్టంట. యాక్…
అప్పుడు గానీ నాకు తెలీలేదు నే తినని చాక్లెట్టు కూడా ఉంటుందని. (ఆఖరికి చేదుగా ఉండే చాక్లెట్లు కూడా నే తింటాను మరి)

మీకు తెలీదేమో నా చాక్లెట్టు పిచ్చి ఎంతంటే ఆఖరికి ఐస్ క్రీం తిన్నా చాక్లెట్టుదే… చాక్లెట్టు ఫడ్జ్‌లూ, సండేలూ. అన్నిటికన్నా ప్రియమైనది కార్నర్ హౌజ్‌లో “డెత్ బై చాక్లెట్”.
హహ… పేరేంటి వింతగా ఉంది అనుకుంటున్నారా…
వెనిల్లా స్కూపుల మీద పెద్ద పెద్ద చాక్లెట్టు కేకులూ, దాని మీద ఓ బకెట్టుడు చాక్లెట్ సాసు. నాలాంటి వారికి అది చాలదూ ???

అన్నట్టు ఫ్రిజ్‌లో “పర్క్” పిలుస్తుంది కానీ మళ్ళీ కలుస్తా !

ఏప్రిల్ 18, 2008

మీరు సినిమాలు చూస్తారా ? అయితే మీరే టైపో ?

Posted in వర్గాలు, సరదా, సినిమా, హాస్యం వద్ద 5:27 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

సినిమాలు చూసేవారు రకరకాలు. సరదాకి వారిని విశ్లేషిస్తే అన్న ఆలోచన వచ్చింది నాకు.
ఇక చూసుకోండి మీరెందులో ఇముడుతారో ?

సినిమా సినిమానే:

వీరు అందరి కంటే ఎక్కువగా సినిమాలను ఎంజాయ్ చేస్తారేమో. సినిమా అంటే వీరికి ఒక వినోద సాధనం. అంతే. అంతకన్నా అందులో లాజిక్కులు పట్టవు, కథ ఉందా ? వేల మందిని ఆలోచింపచేస్తుందా ? అసలు సినిమా తీయడానికి దర్శకుడికి ఒక కారణం ఉందా ? లాంటి ప్రశ్నలు వీరిని వేధించవు.

కావలసినంత వినోదం ఉందా, డాన్సులు కత్తిలా ఉన్నాయా, హీరోయిను బాగా చూపించిందా, హీరో వంద మందిని ఇరగదీసాడా, నాలుగు పంచి, మాసు డయిలాగులు చెప్పాడా ?
వీరు సినిమాని చక్కగా ఆనందించేస్తారు.

కృష్ణ, శివాజీ లాంటి సినిమాలు చూసినా వీరు దానిని హిట్టనగలరు. సుఖ పురుషులు.
ఓ తమిళమ్మాయిని/మళయాళమమ్మాయిని పెట్టి, దానిని ఒసే, ఏమే, నీకు పొగరే… అని పిలిపిస్తే ఉంటుంది నా సామిరంగా.

పాతొక వింత కొత్తొక రోత:

వీరు పురాతన కాలంలో మాత్రమే నివసిస్తుంటారు. వీరికి సినిమా అంటే పాత సినిమాలు మాత్రమే. కొత్త సినిమా బాగుందని వీరికి చెప్పండి. ఛా! అలా కుదరదు అని అనేస్తారు.

ఆహా! మిస్సమ్మ, గుండమ్మ కథ, రాముడు భీముడు. మిగతావన్నీ అసలు సినిమాలేనా ?

సినిమాలు వివిధ రకాలు, కాలంతో పాటు అవి తీసే తీరు మారతాయని వీరికి చెప్పండి. ఊహూ…
నే పట్టిన కుందేలుకి మూడే కాళ్ళు.

ఓల్డ్ ఈజ్ గోల్డ్ ! అని మాత్రమే వీరికి తెలుసు. కాలంతో పాటు మార్పులని వీరు అందుకోలేరు. వీరి కాలం వీరిదే.

లాహిరి లాహిరి లాహిరిలో… ఉండండి ఎక్కడో మాయాబజారు వస్తున్నట్టుంది.

ఏవీ మంచి సినిమాలు ?

ఇంగ్లీషా ? తెలుగా ? హిందీనా ? ఏదయితే నాకే మంచి సినిమానా ? నేను చూస్తాను.
వీరు ఈ రకం. భాష గానీ, కాలం గానీ, మార్పు గానీ వీరికి అడ్డంకి కాదు.

వీరికి కావలసిందల్లా ఒక మంచి సినిమా. సరయిన కథ, మంచి నటన, దర్శకత్వం, కెమేరా పనితనం ఉన్నాయా ? అయితే ఆ సినిమా చూసి తీరాల్సిందే.

ఐఎం డీబీ టాప్ 250 లిస్టులు, రాటెన్ టొమేటోస్ బెస్టాఫ్ లిస్టులూ వీరి పట్టుగొమ్మలు.

మంచి సినిమా రాగానే టారెంట్లు వెతకడం వీరు చేసే మొదటి పని, ఎందుకంటే అన్ని సినిమాలూ థియేటర్లో చూడలేము కదా !

ఓ ఇవాళ ఆదివారం కదూ, నేను రోడ్డు పక్కన డీవీడీల వేట మొదలెట్టాలి. ఇక ఉంటాను.

నా భాషా ?

సినిమా నా భాషా కాదా ?

వేరేదయినా అయితే ఆ… అప్పుడే ఆవలింతలొచ్చేస్తున్నాయేంటి ?

హు. జనాలకి అసలు మన భాషంటే ఇష్టం పోయింది. చక్కగా డయిలాగులూ అవీ అర్థమవుతుంటే ఇవి చూడక వచ్చీ రాని ఇంగ్లీషు, చైనీసు ఎందుకో ? ఏమి చెప్తాము ? అని వాపోతుంటారు.

శనివారం, ఆదివారం మా టీవీ, ఈ టీవీ, జెమిని, తేజ ఎప్పుడు ఎందులో ఏ సినిమా వేసినా, ఖాళీగా ఉంటే ఆ సినిమా చూడాల్సిందే.

అరె! ఇక్కడేదో “పోరంబోకు పెంట నాయాల” సినిమా మొదలయింది. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.

క్రిటిక్ని/విశ్లేషకుణ్ణి మాత్రమే నేను:

సినిమాలో కెమేరా ఏ కోణంలో పెట్టి తీసాడు ? అసలు లైటింగు ఈ కాంతిలో మాత్రమే ఎందుకుంది ?
దర్శకుడు ఈ సీను ఇలా ఎందుకు తీసాడు ? ఇలా తీస్తే బాగుండేదే ?

ఎబ్బే… ఈ హీరో అసలు సుమోలని గాలిలో ఎగరెయ్యడం ఏమీ బాగోలేదు. ఏమన్నా నాచురాలిటీ ఉందా అందులో ?

సినిమా అన్నాక నిజానికి దగ్గరలో ఉండొద్దూ. ఒక క్లాసికల్ టచ్ ఉండొద్దూ. దర్శకుడి ప్రతిభ, కెమెరా పనితనం కనబడొద్దూ ?

రోషొమోన్ , సెవెన్ సమురాయ్, గాడ్ ఫాదర్ చూడు. అవీ అసలు సినిమాలంటే.

ఈ జనాలకు అసలు టేస్టు లేకుండా పోతుంది. ఏ చెత్త సినిమా మొహాన పడేయి చూసేస్తారు. నాలుగు పాటలు, ఆరు ఫైట్లు, ఓ ప్రేమ కథ వీళ్ళ మొహాన పడేయి. సినిమాని సూపరు హిట్టు చేసేస్తారు. ఇలాగయితే అయినట్లే. మన *లీవుడ్, హాలీవుడ్ గట్రాని అందుకునేదెప్పుడు అని ఓ మథన పడిపోతారు.

వీరు సినిమాని సరిగా ఆనందించలేరేమో కూడాను అనిపిస్తుంది. అంత తీక్షణంగా గమనిస్తే సినిమా బదులు సీన్లు మాత్రమే కనిపిస్తాయేమో ?

అన్నట్టు గురూ ఎక్కడయినా “సైకో” కలెక్టర్సు ఎడిషను దొరుకుతుందా ?

ఇక ఆఖరు

నా సినిమా హీరో, ఆహా ఓహో …:

వీరి గురించి ప్రత్యేకంగా ఏమీ చెప్పక్కర్లేదు.

మన అభిమాన సినిమా హీరో నటించాడా ? అయితే జల్సా కూడా సల్సానే.
*రెడ్డి, *నాయుడు అన్నీ అద్భుతమయిన కళాఖండాలు. ఈ హీరో తప్ప ఇంకెవరూ ఏ కాలంలోనూ వేయలేని కారెక్టర్లు.

అరె… బ్లాగులలో కూడా నా హీరో అభిమాన సంఘాలున్నాయా ? నేను వెంటనే అందులో చేరిపోవాలి.
జై ఫలానా! జై జై ఫలానా !!

రే ఎవడ్రా అక్కడ నా అభిమాన హీరో సినిమా బాగాలేదని రాసింది. వేలి గోటితో నరికేస్తా….

ఫిబ్రవరి 29, 2008

నీకు గారెలు నాకు బూరెలు …

Posted in సరదా వద్ద 6:24 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

బ్లాగులలో ఓ రోజు

అ గారు: మీ టపా చాలా బాగుంది
@ఆ గారు: కృతజ్ఞతలు
@అ గారు గారు: ధన్యాభినందనలు…..

బ్లా బ్లా…

కబుర్లలో ఒక రోజు

ఎ గారు, హలో
ఏ గారు గారు, హలో హలో…

బై బై…

పై వాటిలో మీకేమీ వింతగా కనిపించనట్లయితే మీరు కూడా గార్లు వడ్డించే వారేనన్నమాట 🙂

ఎందుకనో నాకు దగ్గరవాళ్ళని గారు అనాలంటే అదోలా ఉంటుంది. మొహమాటం కోసం మొదట్లో అన్నామంటే అర్థముంది.
బాగా తెలిసిన తరువాత కూడా మీరు, గారు, అయ్యా, ఆర్యా… అవసరమా ? అనిపిస్తుంది.

ఇది గాక అనానిమాసురులకీ, రాత పేర్లకీ కూడా గార్లు తగిలించడం కృతకంగా అనిపిస్తుంది.
సింపుల్ గా పేరు పెట్టి పిలుచుకుంటే సరిపోదూ.

అలాగని అదేదో సినిమాలో జోకినట్టు ఏరా, ఒరే లెవెలు అవసరం లేదు కానీ పేరు పెట్టి నోరారా పిలిస్తే ఈ బంధనాల నుంచి విముక్తులమవుతామనిపిస్తుంది.

ఇన్ని చెప్పానని నేనేదో దీనికతీతుడననుకునేరు. ఆటోమేటిగ్గా నేను నా గారెల రుణం నా శక్తి కొలదీ తీర్చుకుంటూనే ఉన్నాను.
దీనికి పరిష్కారమేమిటో ?

అక్టోబర్ 1, 2007

రైలు ప్రయాణంలో పదనిసలు …

Posted in అనుభవాలు, రైలు ప్రయాణం, సరదా వద్ద 9:00 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

నాకు రైలు ప్రయాణం అంటే ఎంతో ఇష్టం. రైలు ఓ మినీ సొసయిటీ అంటే అతిశయోక్తి కాదేమో. రైలులో జనరల్ క్లాసు నుండి, ఫస్ట్ క్లాసు వరకూ అన్ని క్లాసులలోనూ ప్రయాణించాను నేను. ఒక్కో ప్రయాణం నాకు జీవితంలో మరచిపోలేని అనుభూతులని మిగిల్చింది.

కన్నెపిల్లల వెంట పడే కొంటె పిల్లల నుండి, బాదరాయణ సంబంధాల గురించి ఊసుపోకు కబుర్లు చెప్పుకునే అమ్మలక్కల నుండి, సూటుకేసుల పేకాటరాయళ్ళ వరకూ ఒక్కోరిదీ ఒక్కో స్టయిలు మరి.

రైలు నాకు పరిచయమయింది చిన్నప్పుడే. మా అమ్మ వాళ్ళది కాస్త పెద్ద కుటుంబం. జస్ట్ ఓ ఎనిమిది మంది అంతే. కాబట్టి చిన్నప్పుడు ప్రతీ ఏడాది ఓ మామయ్య పెళ్ళి ఉండేది. ఇక అమ్మమ్మ ఇంటికెళ్ళకుండా ఎలా ఉంటాము చెప్పండి , అదీ ఏడాది మధ్యలో స్కూలెగ్గొట్టి. నాన్నేమో బ్యాంకీ వారాయె. ప్రతీ మూడేళ్ళకూ ఓ ఊరు మారుతూండేవాళ్ళము. అదీ ఏడాది మధ్యలో పది రోజులు సెలవు పెట్టి రావాలంటే ఆయనకెక్కడ కుదురుతుంది ? అందుకే చాలా మటుకు మేము మాత్రమే అంటే అమ్మా, అక్కా, నేనూ ముందెళితే ఆయన తీరగ్గా పెళ్ళికి ఓ రెండు మూడు రోజుల ముందొచ్చేవారు.

ఇక ఆ ప్రహసనం నాన్న మమ్మల్ని స్టేషన్లో దింపే దగ్గర నుండీ మొదలవుతుంది. స్టేషనుకెళ్ళగానే ముందు రైలెక్కడా అని కాకుండా బాలమిత్ర, చందమామ, వండర్ వరల్డ్ ఎక్కడా అని వెతుక్కునేవాళ్ళము మా అక్కా, నేనూ. ఇంకా రైలు రాకుండానే చెరో సూటుకేసు మీద బైఠాయించి ఆ పుస్తకాలను నమలడం మొదలు.

ఇక బయల్దేరిన దగ్గరనుండీ అమ్మకు కష్టాలు మొదలే. రైలు ప్రయాణం అంటే మా ఇద్దరికీ ఎంతో ఇష్టం. ఎంచగ్గా ప్రయాణమంతా ఏదోటి కొనుక్కుంటూనే ఉండవచ్చు. జాంకాయల దగ్గరనుండి తేగలు, వేరుశనగపప్పులు, చిక్కీలు, కాఫీలు కాదేదీ తినడానికి అనర్హం అని తెగ తినే వాళ్ళము. ఇవన్నీ ఇంటి నుండీ తీసుకెళ్ళిన పులిహోరో, మామిడికాయ ఉప్పుడుపిండో కాకుండా.

అప్పుడు చిన్నోళ్ళమేమో రైలులో ఆడించేవారూ తెగ ఉండేవారు. కాసేపు ముద్దు చేసేవారు. తరవాత ఆరాలు తీసేవాళ్ళు. ఏదోటి తినిపించేవాళ్ళు. ఎక్కడనుంచో ఓ బీరకాయపీచు చుట్టరికం ఓటి కలిస్తే ఇక అంతే సంగతులు. మేమిద్దరమూ ఓ చేట చేరి గుసగుసలాడేవాళ్ళము. కాసేపయాక చెరో బెర్తు మీదెక్కి నిద్దరోయేవాళ్ళము.

ఇక మధ్యలో కిటికీ పక్కన సీటు కోసం పోట్లాడుకోవడం మామూలే. నాదంటే నాదని జుట్టూ జుట్టూ పీక్కునే వరకూ వచ్చి ఆఖరికి సరే ఇద్దరమూ చెరో గంట అని ఓ ఒప్పందానికొచ్చేవాళ్ళము. ఇక ఆ కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తుంటే పచ్చని పొలాలు, టెలిఫోన్ స్థంభాలు, కరెంటు వైర్లు, విండు మిల్లులు అన్నీ అలా వెనక్కెళ్ళిపోతుండేవి. అలా వాటిని చూస్తూ చల్ల గాలిలో మెల్లగా నిద్రలోకి జారిపోయేవాళ్ళము. ఇంకో గంట తరవాత మళ్ళీ పేచీ. చిన్నోడిని కాబట్టి నా మాటే నెగ్గేది చాలాసార్లు. అక్క భలే ఉడుక్కునేది లెండి.

ఎంచగ్గా అలా వెళ్ళి తాతగారి ఊళ్ళో దిగగానే ఏ మామయ్యో వచ్చి మమ్మల్ని రిసీవ్ చేసుకునేవాడు. స్టేషన్ వచ్చే పది నిముషాల ముందు నుంచే వచ్చేసింది, వచ్చేసింది అని తెగ సంబరపడిపోయేవారము. ఇక స్టేషన్లో ఆగీ ఆగగానే మామయ్యొకరు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చేవాడు. లటుక్కున దిగి మేమూ పరిగెత్తేవాళ్ళము. అమ్మొకత్తే రైల్లో రెండు సూటుకేసులూ మోసుకుంటూ దిగేది.

అలా చిన్నప్పటి అనుభవం. ఆ తరవాత అనుభవాలు ఎల్టీసీ వి. నాన్న కి ప్రతీ నాలుగేళ్ళకు ఎల్టీసీ వెళ్ళేందుకు బాంకు డబ్బులిచ్చేది. ఇక ఆ ఎల్టీసీలో మొత్తం ఆంధ్ర దేశం అంతా చుట్టివచ్చేవాళ్ళము. అంతే కాక ఓ సారి కలకత్తా వెళ్ళాము. ఇంకో సారి కాశీ వెళ్ళాము. అలా తిరగని ఊరు లేకుండా పైన ఢిల్లీ నుండి కింద కన్యాకుమారి వరకూ ఎన్నో ఊళ్ళు చూసాము. ఆఖరిగా నాకు గుర్తుండి మేమెళ్ళింది ఢిల్లీ, బదరీనాథ్, కేదార్నాథ్ (ఇంకో సారి తీరిగ్గా ఈ విశేషాలు). అబ్బో అదో పెద్ద ట్రిప్పండీ బాబూ. మేము వైజాగ్ లో ఉండే వాళ్ళము. అక్కడ నుండి ఢిల్లీ ప్రయాణం ఓ మూడురోజులు దగ్గరదగ్గరగా రైల్లో.

అసలే నీట్‌నెస్ చాలా ఎక్కువ నాకు. రోజుకి కనీసం రెండు సార్లు స్నానం చేసేవాడిని నేను. అలాంటిది ఆ చెమట తో మూడు రోజులుండాల్సి వచ్చేసరికి అసలు భరించలేని చిరాకొచ్చింది. అయినా వెళ్ళబోయే ప్రదేశాలు తలచుకుని తెగ ఎదురుచూసేవాడిని. ఆ ప్రయాణం కూడా ఓ మరపురాని అనుభూతి.

అన్నట్టు ఈ రైలు ప్రయాణంలో అనేక పదనిసలండీ బాబు.

ఓ సారి చిన్నప్పుడు అక్కా నేనూ చెరో మిడిల్ బర్తులో సెటిలయ్యాము. మధ్య రాత్రిలో డబ్బు మని చప్పుడు. ఏంటని చూస్తే అక్క కింద ఉంది నేల మీద. నాకర్థం కాలా నిద్రలో. అర్థమయ్యేసరికి ఒకటే నవ్వు నేను. లెంపకాయ కొద్దిలో తప్పిందనుకోండి. అది వేరే విషయం.

ఇంకో సారి నేను ఇంజినీరింగు చదివేటప్పుడు. అది ఒకటో సెమిస్టరో లేక రెండో సెమిస్టరో. కర్ణాటకలో ఇంజినీరింగు వెలగబెట్టాను. అక్కడ నుంచి వైజాగ్ రావాలంటే బెంగుళూరులో రైలు మారి వచ్చేవాడిని. ఏం చేసానంటే బెంగుళూరులో దిగినప్పుడూ ఆ ఆన్‍గోయింగ్ టికెట్టు (అంటే మొదటి స్టాపు నుండి బెంగుళూరుకీ, అక్కడ నుండి వైజాగు కీ ఒకటే టికెట్టు అన్నమాట. కాకబోతే రెండు చీటీల్లాగా ఉండేవి.) సర్లే ఈ జర్నీ అయిపోయిందిగా అని బెంగళూరు స్టేషన్ నుండి బయటకెళ్ళేటప్పుడు అక్కడ టీసీ కి ఆ టికెట్టిచ్చి వెళ్ళిపోయా ఇంకోటి ఉందిగా అని. తరవాత వైజాగెళ్ళే ట్రెయినెక్కా.

ఎదురుగా మాంచి అందమయిన అమ్మాయి. నా మనసు ఎటో వెళ్ళిపోయింది. అక్కడక్కడా దొంగ చూపులు చూస్తున్నా బుద్ధిమంతుడిలా ఆక్టు చేస్తున్నా. అంతలో టీసీ వచ్చాడు. టికెట్టడగగానే తీసి చూపించా ఇంకేముంది. ఇంకో సగమేది నాయనా అని అడిగాడు. ఇంకోటేంటీ ఇదేగా ని ఏడుపుమొహమెట్టా. కాదు బాబూ ఇంకో సగముంటుంది అది కూడా కావాలి అన్నాడు. ఫైను కట్టు నాయనా అని బిల్లు బుక్కు తీయగానే ముచ్చెమటలు. నా దగ్గర డబ్బులు లేవాయే. ఓ నూటయాభయ్యో ఎంతో ఉంది. ఎలాగయితే నా మీద జాలి తలిచి వచ్చే స్టేషన్లో జనరల్ టికెట్టు తీసుకుని ఆ కంపార్టుమెంటులోకి మారిపొమ్మన్నాడూ ఆ దయగల టీసీ. అప్పటికీ బిక్కమొగమేసేసరికి ఎదురుగా కూర్చున్న ఆ అమ్మడు పక్క సైడు లోవర్ బర్తులో కూర్చున్న అన్నని పిలిచింది (ఆ అని అవాక్కయ్యా. తొందరపడ్డాను కాదు).

ఆ అబ్బాయి పాపం ఇంకో స్టేషను రాగానే నా సూటుకేసు తీసుకుని నే కిందుంటాను. ఒకవేళ నువ్వు టికెట్టు తీసుకుని రా, రాలేకపోతే సూటుకేసు కిందే ఉంచేస్తా అని భరోసా ఇచ్చాడు. ఆ స్టేషను రాగానే పరుగో పరుగు టికెట్టు కవుంటర్ దగ్గరికి. ఎలాగయితే టికెట్టు సంపాదించి మళ్ళీ రయిలెక్కా. కాకపోతే పరువంతా గంగపాలు. పాపం వాళ్ళిద్దరే రాత్రి వరకూ అక్కడే ఉండనిచ్చి తరవాత ఆ అబ్బాయే జనరల్ కంపార్టుమెంటులో ఓ బర్తు వెతికి నే పడుకోవడానికి వెళ్ళాడు. బతుకు జీవుడా అని ఆ ఆపద్భాంధవుడికి ఓ నమస్కారం పెట్టి ఓరచూపయినా అతని చెల్లి కేసి చూసినందుకు చెంపలేసుకున్నా 🙂

ఇంకోసారి ఇలాగే ఇంజినీరింగ్ కాలేజీ సెలవలకి ఇంటికెళుతున్నా. క్రితం సారి బుద్ధి రావడంతో ఈ సారి అందరితో కలిసి అంటే నా నార్తీ స్నేహితులందరూ వైజాగు మీద నుండే తమ తమ ఊళ్ళకు వెళతారు. నాకు మన వారితో కంటే వారితోనే స్నేహమెక్కువ ఎలాగూ కాబట్టి వాళ్ళతోనే కలిసి వెళ్ళేవాడిని. నాదేమో సైడు లోవర్ బర్తు. వాళ్ళందరిదీ పక్క కంపార్టుమెంటు. ఇక చెప్పేదేముంది రైలులో మాకు పని ఆ పక్కనుండి ఈ పక వరకూ తెగ తిరగడమే. ఎక్కడన్నా అమ్మాయిలు కనిపిస్తే అక్కడ కాసేపు స్టాపన్నమాట. జనరల్గా అదీ పద్ధతి. కానీ ఆ రోజు నేను ఆ రవుండ్లకి వెళ్ళలా.

ఎందుకబ్బా అని వారికి డవుటొచ్చి చూస్తే ఇంకేముంది నా ఎదురు సీట్లో ఓ బెంగుళూరులో చదువుతున్న నార్తీ పాప 🙂 ఇక నా పనయిపోయింది. నేనెలాగూ బుద్ధూనే. మాట్లాడేంత ధైర్యం ఎలాగూ లేదు. ఆ అమ్మాయే ఒకట్రెండు సార్లు మాట్లాడించింది ఏ కాలేజీ, ఏం చదువుతున్నావు అని. అప్పటికే నాలుక పిడచగట్టుకుపోయింది. మా వాళ్ళకయితే తెగ ఈర్ష్యొచ్చేసింది నా మీద, కోపం కూడా. ఎందుకంటే మంచి ఛాన్సు నేను వేస్టు చేస్తున్నానని. ఇక నిముషానికోసారి నా సీటు దగ్గరికి రావడం, ప్రతి ఒక్కడినీ నేను ఆ అమ్మాయికి పరిచయం చెయ్యడం. ఇక నావల్ల కాదని నే నిద్రపోయా. తరవాత ఎదురుగా అమ్మాయిని పెట్టుకుని నిద్రపోయానని తెగ వెక్కిరించారు లెండి.

అలాగే ఓ సారి ఇంటర్‍సిటీ పాసింజరు ఎక్కాము నేనూ, నా స్నేహితుడూ. మధ్యలో ఓ స్టేషనులో ఆగితే కూల్ డ్రింకు తాగి ఆ ట్రెయిన్ కాక ఇంకో ట్రెయినెక్కి ఎక్కిన స్టేషనుకే వెనక్కొచ్చాము.

ఇంకో సారి రైలులో ప్రయాణం చేస్తున్నప్పుడు ఓ ఆసామి ఎవరో చెప్పులు పేపర్లో చుట్టి తలకింద పెట్టుకుని నిద్రపోవడం చూసి తెగ నవ్వుకున్నాము నేనూ నా దోస్తూ. తెల్లారి లేస్తే ఏముంది (నవ్విన నాపచేనే పండుతుంది అన్నట్టు) మా ఇద్దరి షూసూ హూష్ కాకి. ఇక నేను నా సూటుకేసులో ఉన్న హవాయి చెప్పులూ, మా వాడు స్టేషనులో ఓ జత వంద రూపాయలు పోసి కొత్తవి కొనీ వెళ్ళాల్సొచ్చింది.

ఇక ఆఖరుది భారతం బయట అనుభవం లెండి .

నాకసలే ఇల్లొదిలి వెళ్ళాలంటే పెద్దగా ఇష్టముండదు. అలాంటిది క్రితం సంవత్సరం ఓ సారి చావరా అని ఓ నెల రోజులు అమెరికా గెంటారు నన్ను (ఆ ప్రయాణ ప్రహసనం ఇంకోసారి). ఇక వచ్చిన తరవాత ఎలాగూ తిరగాలి కదా. నాకేమో కారు డ్రయివింగు రాదు. ఇంకో స్నేహితుడున్నాడు, వాడికీ రాదు. సరే అని చెప్పి సానోసే నుండి సాన్‌ఫ్రాన్‌సిస్కో కి అదేదో వీటీయే నో ఏదో ట్రెయినుంటది. దాంట్లో వెళదామని నిర్ణయించుకున్నాము. డాలర్లూ, కాయిన్లూ తీసి ఎలాగో ఓ డే పాస్ తీసుకున్నాము. మొదటి అంతస్తులో ఎక్కి నేను ముందూ, నా స్నేహితుడు వెనకా కూర్చున్నాము.

వాడిది ఆఖరి సీటు. అన్ని సీట్లూ ఒక్క వరసే ఉండి ఆ ఆఖరి సీటు మాత్రం రెండు సీట్లున్నాయి. వాడు నన్ను చూస్తుండమని చెప్పి బాత్రూముకి వెళ్ళాడు. నేను అప్పుడే కొన్న నా MP3 ప్లేయరుతో కుస్తీ పడుతున్నా. ఇంతలో ఎవడో ఒకడొచ్చి నా స్నేహితుడి పక్క సీటులో కూర్చున్నాడు. వాడి బాగు జిప్పులు తెగ తెరిచి చూసుకుంటున్నాడు. సర్లే నాదేం పోయే అని నే నా పని చూసుకుంటున్నా. ఇంతలో మా వాడు వచ్చాడు బాత్రూము నుండి. నా బాగేదీ అన్నాడు. నాకర్థం కాలా. అక్కడే ఉండాలే అని తిరిగి చూస్తే బాగు లేదు, అప్పుడే నన్ను దాటుకుని అక్కడ కూర్చున్నోడు ఆ అంతస్తు మెట్ల దాకా వెళ్ళిపోయాడు. నేను గబ గబా చెప్పా వాడు బాగు జిప్పులు తెగ తెరిచాడురా అని.

మావోడు నార్తీ, మంచి దూకుడున్నోడు ఉన్నపళంగా వెళ్ళి వాడి బాగు లాక్కొని జిప్పు తెరిచేసాడు. అందులో బుజ్జిముండ వాడి బాగు మడతపెట్టి ఉంది. “వై ఆర్యూ టేకింగ్ దిస్ ? ఇటీజ్ మైన్” అనగానే. ఓ ఈజ్ దిస్ యువర్స్ అని అక్కడనుంచి జారుకున్నాడు స్టేషన్ రావడంతో. ఓ పది నిముషాలు మేమిద్దరమూ ముఖ ముఖాలు చూసుకోవడమే. అప్పటికి కానీ ఈ లోకంలోకి రాలేకపోయాము. వాడి దగ్గర ఏ గన్నుంటుందో అని చెప్పి వాడిని ఆపను కూడా ఆపలేదు. పోన్లే మన బాగు దొరికింది కదా అని నిట్టూర్చాము. అలా ఉంటాయి మరి…

మొత్తనికెలా అయితే ఇలాంటివెన్నో ప్రహసనాలు ఈ రైలు ప్రయాణంలో నాకెదురయ్యాయి. అవన్నీ రాస్తే ఓ పుస్తకమే అవుతుంది. ఇప్పటికే ఈ టపా చేతాడంత తయారయింది. ఉంటా ఇక సెలవు…

సెప్టెంబర్ 24, 2007

ఇండియా నెగ్గింది…. హాకీ ఆ తూచ్…

Posted in ఇండియా, క్రికెట్టు, నేను, పాకిస్తాన్, సరదా వద్ద 8:00 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

ఈ రోజు పొద్దున్న నుంచే ఆఫీసులో మొదలయ్యాయి ఎవరు గెలుస్తారు ? ఇండియా నా ? పాకిస్తానా ?
ముందు బాటింగా బౌలింగా ? ఇప్పటి వరకూ ఫస్ట్ బాటింగ్ పని చేసింది, మరి ఈ సారి కూడా పని చేస్తుందా ?

నేనూ నా శక్తి మేరకు నేనూ పాల్గొన్నా ఆ చర్చల్లో. ఇక పొద్దున్న నుండి ఒకటే “ఇంటి నుండి పని” మెయిళ్ళు. మా ఇల్లు ఓ కిలోమీటర్ దూరం మాత్రమే ఉండడంతో నేను సాయంత్రం బయల్దేరవచ్చులే అని ఊరకున్నా. మూడున్నర నుండి నాలుగున్నర వరకూ మీటింగు. తరవాత ఓ టీ తాగి హస్కు కొట్టే సరికి అయిదయింది. అయిదు పదిహేనుకి సిస్టం షట్డవున్ చేసి మేనేజరుకేసి ఓ వంకర నవ్వు నవ్వి బయల్దేరా. నా క్యూబ్ పక్కనుండే మేనేజర్ అప్పుడే తన సరంజామా వేసుకుని బయల్దేరుతున్నాడు. నా పక్క క్యూబతను టాసయిపోయింది ఇండియా బాటింగ్ అన్నాడు. ఇంక ఆ మేనేజరు పరిగెత్తాడు. వెనక నేనూ.

అయిదు నిమషాల్లో ఇంట్లో ఉంటాననుకున్నా. మా ఆఫీసు బిల్డింగ్ దాటే వరకే పది నిముషాలు పట్టింది. ఈ డొక్కు మేనేజర్ల కార్లన్నీ అడ్డంగా ఉన్నాయి. వాటి సందుల్లోంచి ఎలాగో దూర్చి నా బైకుని రోడ్డు మీదకి తీసుకొచ్చి (కారు కొననందుకు శభాషిచ్చుకుని) రయ్యి మని వెళ్ళిపోదామని ఆక్సిలరేటర్ మీద చెయ్యి పోనిస్తూ ఓ సారి రోడ్డు కేసి చూసి అవాక్కయ్యారా లో ప్రైజొస్తే అవాక్కయినట్టు స్టన్నయ్యా. ఆ చివరి నుండి ఈ చివరి వరకూ ఒకటే ట్రాఫిక్కు. నే కుడి వేపుకు తిరగాల్సిన సందు రెండు ఫర్లాంగులు మాత్రమే. అక్కడికి చేరుకుంటే అసలు ట్రాఫిక్ ఉండదు.

షిట్! అని మనసులో ఓ వంద సార్లనుకుని కార్ల మధ్యలో నుంచి దూర్చి అడుగూ అడుగూ ముందుకు వేస్తూ నా వాచీ ఓ పది నిముషాలు ఫాస్టని గుర్తొచ్చి ఓ నవ్వు నవ్వా. నా పక్క అతను సాఫ్ట్‌వేరతనే మ్యాచా ? అన్నాడు. అవునన్నట్టు తలూపా. ఈ మధ్యలో ఓ పది సార్లు ఇద్దరమూ వాచీ కేసి చూసుకున్నాము. మధ్యమధ్యలో చిరునవ్వులు… షిట్లూ… ఇంకో పది నిముషాల్లో ఇంటికి చేరుకోకపోతే ఇండియా పాకిస్తాన్ అదీ ఫైనల్ మాచ్ మొదటి బాల్ మిస్సయ్యే ప్రమాదముంది.

అంతలో ఓ కారు కొద్దిగా ఎడమ పక్కకి జరగడంతో నా బైకు మొదటి చక్రం అందులో దూర్చడం ఆ తరవాత ఒంటె మాదిరి బైకు మొత్తం దూర్చడం , తరవాత బస్సు పక్కన నుండి కట్టు కొట్టి ట్రాఫిక్ పోలీసు కనిపించడంతో ప్రాణం లేచొచ్చింది. అక్కడే నే రైట్ టర్న్ తీసుకోవాల్సింది. చెయ్యి అలా చూపించాడో లేదో ఓ నలభై బైకులు , కార్లూ రివ్వు రివ్వున దూసుకుపోయాయి. అందులో నాదీ ఒకటి. మళ్ళీ బిల్డింగ్ లో పార్క్ చేసే వరకూ ఆగలేదు. వాచీ కేసి చూసుకున్నా. అయిదున్నర అయింది. అమ్మయ్య టైముకి వచ్చేసా అనుకుని లిఫ్టు బటను నొక్కి పైకెళ్ళా. అంతలో పెద్ద గోల వినిపించింది. ఇంటి తలుపు నా కోసమే అమ్మ తెరిచుంచింది. యువరాజు కాచ్ కోసం డైవ్ చేసినట్టు డైవ్ చేసి బవుండరీ దాటి పడుతున్న బంతిని చూసేసా. యస్ బవుండరీ మిస్సవలేదు.

ఇక నా బాగు అలా దీవాను మీద పడేసి పక్కనున్న సోఫాలో ఒదిగిపోయాను. కళ్ళు మళ్ళీ రెప్ప వేస్తే ఒట్టు.
మా అమ్మకు తెలుసు ఇంక ఈ ఘటం కదలదు అని (మా ఇంట్లో మా మూడేళ్ళ మేనల్లుడితో పాటు అందరూ క్రికెట్టు తెగ చూసేస్తారు). అందుకే డిస్టర్బ్ చెయ్యకుండా నా బాగులోంచి టిఫిన్ బాక్సు తీసి బాగుని నా గదిలో పెట్టేసింది. అది రోజూ నే చేసే పని మరి. ఆ మాత్రం ఎక్సర్సైజు చేస్తా లేండి.

ఇక వికెట్లు పడటం మొదలవ్వడంతో బూతులొస్తున్నాయి. ఇంట్లో ఉండడంతో షిట్ తప్పితే ఇంకేదీ వాడలేదు. తెగ ఆవేశానికి గురయ్యా. గంభీరుడు ఓ నాలుగు ఫోర్లు కొట్టేసరికి శాంతించా. యువరాజు క్రీజులోకొచ్చాడు. కళ్ళు చేటలంత చేసుకుని తెగ చూస్తున్నా. మరీ అంత టీవీలోకి దూరకురా అంది అమ్మ. సర్లే అని విసుక్కుని చూసేస్తున్నా. ఒక్క షాటూ కొట్టడే. ఒరే ఎదవ.. ఏమయిందిరా నీకు మొన్నటి వరకూ బానే ఆడావుగా అని తిట్టుకుంటున్నా. ఒక్క షాటూ కొట్టట్లా. ఓవర్లు తరిగి పోతున్నాయి. అవుటన్నా అవరా అనుకున్నా. అడిగిందే తడవగా వరమిచ్చేసాడు. పక్కనే హే అంటూ కిల కిలలు వినిపించాయి. మా మేనల్లుడు తెగ అరుస్తున్నాడు. వాడికేం తెలుసు. అవతలోడవుటయ్యాడో మనోడవుటయ్యాడో. నే కొర కొరా చూసేసరికి ఎక్కడ కందిపోతాడో అని అక్క వచ్చి ఒరే మనోడురా అవుటయింది అంది. మళ్ళీ ఓ హే కొట్టాడు మనోడు. ఆ… అని జుట్టు పీక్కున్నా.

తరవాత ఓ మోస్తరుగా అక్కడక్కడా ఓ షాట్ పడడంతో ఏదో స్కోరు వచ్చింది. మనసు కొద్దిగా శాంతించింది. అప్పుడు గానీ నాన్న నాకు కనబడలా. ఆయనా మునిగిపోయారనుకోండి. సర్లే మొన్న ఇలాంటి స్కోరుకే మాచ్ డ్రా అయిందిగా అని సర్ది చెప్పుకున్నా. మధ్యలో వచ్చిన ఓ పది నిముషాల్లో పదిహేను నిముషాల అడ్వర్టైజ్మెంట్లు చూసేసి ఎయ్యరా ఎదవా అన్నాను. పాపం ఈఎస్పీఎన్ వాడు మన డీడీ, సోనీ లాగా తలతిక్కోడు కాదు కాబట్టి వెంటనే టెలీకాస్టొచ్చేసింది. కమాన్ వికెట్లు తొందరగా పడాలని మనసులో తెగ జపిస్తున్నా. రెండు వికెట్లు టప టపా పడటంతో యస్ యస్ అని అరిచాను. ఎదురింటి బాచిలర్ కుర్రోళ్ళు డీటీఎస్ సౌండులో అరిచారు.

తరవాత మొదలయింది వీరబాదుడు కొంత సేపు. కళ్ళళ్ళో నీరు సుళ్ళు తిరిగాయి. ఏంటి మాచ్ పోతుందా ? స్కోరు తక్కువుందే అని. అప్పటి నుండి టప టపా వికెట్లు పడటంతో ఆనంద భాష్పాలు వచ్చాయి. హమ్మయ్య ముప్పై బంతుల్లో అరవై పరుగులు గెలిచేసాము అని తెగ సంబరపడిపోతున్నా. మా మేనల్లుడి బూరా తెగ ఊదుతున్నా. టప్ అని అటు చూసే సరికి బాల్‌తో ఆడియన్సు కాచ్ ఆడుకుంటున్నారు. ఇవ్వనంటున్నారు. మళ్ళీ ఇటే వస్తుందిగా అని అంటున్నారు. ఆ అని గుండె పోటొచ్చింది. సోఫా లోంచి లేచి నిలబడ్డా. చేతులు నులుముకుంటున్నా. చెమటలు పడుతున్నాయి.

పాకిస్తాన్ చేతిలో ఓడి పోనుందా ? అప్పటికే హర్భజన్ ఓవర్లో మూడు సిక్సులు, తరవాత ఓవర్లో ఇంకో సిక్సు వెళ్ళిపోయాయి. ఎవడ్రా ఈ మిస్బా ఎదవ నా… అని తిట్టుకుంటున్నా. అంతలోనే వికెట్ల చప్పుడు శ్రవనానందం కలిగించడంతో మళ్ళీ ఆశ. అలా ఆఖరి ఓవర్ వచ్చింది. పన్నెండు పరుగులు మాత్రమే కావాలి. మొదటి బాల్ సిక్సు. మళ్ళీ గుండె నొప్పి, కుప్ప కూలడం జరిగాయి. నరాలు తెగిపోయి రక్తం ఫాక్షన్ సినిమాలోలా ప్రవహించేస్తుంది. ఛీ ఈ జోగీందర్ వెధవని ఎందుకు తీసుకున్నారో ? అసలు బౌలింగే రాదు, పేస్ లేదు, లైన్ లేదు, లెంత్ లేదు అని పిచ్చ బూతులు తిట్టుకున్నా.

తరువాత బంతి వెయ్యడానికి వచ్చాడు గురుడు. బంతి వెయ్యక ముందే పక్కకి జరిగాడు మిస్బా… బాట్ ని తన పక్కనబెట్టి స్కూప్ షాట్ ఆడాడు. అయిపోయింది, అంతా అయిపోయింది అనుకున్నాను. బంతి పైకి లేచింది. సిక్సెళ్ళిపోయిందా అని కూలబడబోతుంటే శ్రీశాంత్ ఈ బంతిని నే పట్టకపోతే నన్ను రంపాలతో కోసేస్తారు అన్నట్టు ఫేసెట్టి కాచ్ పట్టాడు. మైండ్ బ్లాంక్. ఏం జరిగింది ? అంతలో పెద్ద గోల, ఎదురింటోళ్ళు డబల్ డీటీఎస్, టపాసుల చప్పుళ్ళు. యాహూ అని నా అరుపుకి నా మేనల్లుడు బేరుమన్నాడు. అయినా లెక్కచెయ్యకుండా మళ్ళీ వాడి బూరా లాక్కుని డాన్సే డాన్సు. మా నాన్న అమ్మ, అక్క ఎవరూ వాడి ఏడుపుని పట్టించుకోకుండా చప్పట్లే చప్పట్లు. అలా ఓ గంట సేపు డాన్స్ చేసి ఆఖరికి కూలబడ్డా. అమ్మ బత్తాయి రసమివ్వడంతో ఓ గుక్కలో తాగి నా గొంతు లోంచి మాటలు రావట్లేదేమిటా అని చూస్తే ఇంకెక్కడి గొంతు, ఎప్పుడో హుష్ కాకి… అదండీ ఇవాళ క్రికెట్టు మాచ్ ప్రహసనం.

ఇదేం పిచ్చి రో బాబూ అనుకుంటున్నారా… దటీజ్ మీ. రాకేశ్వరా నీకు పోటీ కాసుకో…

జూన్ 18, 2007

ఆయ్… మేమంటే అంత చులకనా !?

Posted in సరదా, సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీరు వద్ద 6:17 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్లంటే అందరికీ ఎంత లోకువో.

సినిమాలోళ్ళ దగ్గర నుంచి దారిన పోయే దానయ్యల వరకూ అందరికీ వీరి మీద వారి వారి అభిప్రాయాలే.

అవునయ్యా నేనూ సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజినీర్ నే, అందుకే డిఫెండ్ చేసుకుంటున్నా… ఏం తప్పా ?

ఒకడిని చూస్తే బ్రహ్మి సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజినీరని, ఏజ్ బార్ అయిన ఒక డొక్కు గాణ్ణి చూపించి సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజినీర్ కి ప్రతీక గా నిలబెట్టేసారు.

ఇంకోడిని చూస్తే పనికిరాని వెధవలందరూ సాఫ్ట్‌వేర్ లోనే తగలడినట్టు, చటుక్కున జాబ్ తెచ్చుకుని లటుక్కున ఫారిన్ చాన్స్ కొట్టేసి, ఆడపిల్లల వెంట పడేటట్టు చూపిస్తాడు.

గుడ్డిలో మెల్ల ఒక్కో సినిమాలో ‘సంతోషం’ గా ఉన్నట్టు కూడా చూపిస్తారనుకోండి.

ఇక సినిమాలిలా ఉన్నాయి అనుకుంటే బయట అడుగు పెడితే చాలు ఆటో వాడి దగ్గర నుండి, ఇల్లద్దెకిచ్చే వాడి వరకూ సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజినీర్ ని దోచుకోవాలనుకునేవాడే.

మా కంపెనీ ఎదురుగా ఆటోలుంటాయి. ఎక్కడికయినా వెళదామని వాడినడిగామా మీటర్ మీద ఇరవై రూపాయలు సార్ అని పళ్ళికిలిస్తాడు, వెనక కంపెనీ వంక చూస్తూ. సర్లే పక్కనోడేమయినా వస్తాడేమో కనుక్కుందామనుకుంటే వాళ్ళంతా ఒకటే (ఇలాంటి వాటిల్లో మాత్రం సంఘటితంగా ఉంటారు). అప్పటికే రెండున్నర రెట్ల వేగంతో తిరుగుతున్న మీటర్ మీద ఇరవై రూపాయలు ఎక్కువ సమర్పించుకుని పక్కనున్న అయిదు కిలోమీటర్ల దూరం వెళ్ళాలి.

ఇక ఇంతద్దెకోసం స్నేహితులు వెళితే ఎక్కడ పని చేస్తున్నావని అడిగి సాఫ్ట్‌వేర్ అని వినపడగానే దొరికాడురా బకరా అనుకుంటారు. అదీ బాచిలర్ అయితే ఇక వాళ్ళ పంట పండినట్టే. సడన్ గా ఇంటద్దె రెట్టింపయిపోతుంది. ఏ అంత సంపాయిస్తున్నావుగా ఇవ్వడానికేం దురద అని చూస్తారు. ఇంకొందరయితే మీకు కంపెనీ లీజ్ వస్తుందిగా అని రేట్లు ఇంకా పెంచేస్తారు, ఏదో కంపెనీ మనకి ఫ్రీ గా ఇచ్చేస్తున్నట్టు. మనం సీటీసీ చట్రం లో ఉన్నట్టు తెలీనట్టు నటిస్తారు.

ఇక సర్లే ముగ్గురం కదా పదిహేనువేలు వాటాలో అయిదు వేలేగా అని జనాలు సమాధాన పరచుకుని వారికి బంగారు బాతులవుతారు.

ఇదయిందా ఇక బట్టలు, సినిమాలు, మాల్స్, తిండి ఏది చూసినా బొక్కే. ఇవన్నీ చెయ్యకుంటే సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజినీర్ కాదన్నట్టే లెక్క జనాలకి మరి. మల్టీప్లెక్సులలోనే సినిమాలు చూడాలి. లీ, లివైస్ జీన్సే కట్టాలి. పిజ్జా, బర్గర్, కాఫీ షాపులలోనే వీకెండ్స్ తిండి తినాలి. మాల్స్ లోనే షాపింగ్ కి వెళ్ళాలి.

ఏదయినా చెయ్యకపోతే మళ్ళీ పక్కనోళ్ళు ఏ వెర్రి వాజమ్మ కింద జమకట్టేస్తారో అని భయం.

ఇక పోతే ఇంటిపక్కనోళ్ళు, బంధువులు స్నేహితులు వీరి పైన పెట్టే ప్రెషర్ చూడాలి. అదేంటి బాబూ నువ్వప్పుడే ఉద్యోగంలో జాయిన్ అయ్యి మూడేళ్ళు అయింది, ఒక్క జాబ్ కూడా మారలేదా ? మా వాడు అప్పుడే నాలుగు ఉద్యోగాలు మారిపోయాడు తెలుసా.

ఇంకోడు అర్రే ఇంత ఎక్స్పీరియన్స్ ఉంది ఇంతేనా వచ్చేది. మా చుట్టాలబ్బాయికి అయితే పది లక్షల జీతం వస్తుంది అని జాలి చూపుతాడు.

ఇంకోడేంట్రా అంటే నేను కనిపించగానే తెలుగు లో కాక ఇంగ్లీషులో మాట్లాడుతాడు, నే తెలుగు లో మాట్లాడినా… ఇదెక్కడి గొడవరా బాబూ నేను సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజినేర్ నేనా అన్నట్టు డౌట్ గా చూస్తాడు.

ఇక స్నేహితులు కలిస్తే నీకెంత రా నాకెంతరా లు మామూలే.

ఇక మామూలోళ్ళు అందరూ నీకేంటి అయిదు రోజులే పని, రోజుకెనిమిది గంటలే పని వేళలు అని ఎక్కించేస్తుంటారు. అక్కడ వారానికి పది రోజుల పని చేస్తూ, రాత్రి నిద్దరపోకుండా పని చేసేవోడు ఎక్కడ చెబితే అలుసయిపోతామో అని ఎహ్హెహ్హె అని ఓ పిచ్చి నవ్వు నవ్వుతాడు.

ఇవన్నీ తట్టుకుని ఎక్కడికక్కడ్ జేబులు గుల్ల చేసుకుని, మాటలు పడి నెగ్గుకురావడం అంత వీజీ కాదని మనవి. కాబట్టి ఈ సారి మీకో సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజినీర్ కనిపిస్తే బ్రహ్మీ సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజినీర్ ని కాకుండా ఏ బిల్ గేట్స్ నో, స్టీవ్ జాబ్స్ నో గుర్తు తెచ్చుకోమని మనవి.

డిసెంబర్ 3, 2006

గూగుల్ హాకర్

Posted in గూగుల్, సరదా, హాకర్ వద్ద 9:40 ఉద. ద్వారా Praveen Garlapati

ఇవాళ నేను గూగుల్ యొక్క “Google in Your Language” లో తెలుగు కోసం చూస్తుంటే ఇది కనిపించింది. “Hacker” ఒక భాష అని ఇప్పుడే తెలిసింది 😉