నవంబర్ 19, 2007

భరత్ గాడి హాపీ డేస్ …

Posted in ఐడిల్ బ్రెయిన్, భరత్, హాపీ డేస్ వద్ద 9:23 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

మొత్తానికి ఎప్పటి నుంచో నే పోరుతుంటే భరత్ గాడు ఆఖరికి ఒక టపా రాద్దామనుకుని మొదలెట్టాడు. భరత్ అంటే నా ప్రాణ స్నేహితుల్లో ఒకడు లెండి. ఇంతకు ముందు ఒక రెండు మూడు సార్లు నా టపాల్లో వీడి గురించి చెప్పా.

టీవీ టవరంత పొడుగుంటాడు. డాన్సు, క్రికెట్టు ఇరగదీస్తాడు. మంచి ఆల్రౌండరు :), కొంత రసహృదయం ఉన్నవాడు. ఆ డీటెయిల్సు లోకి వెళ్ళను లెండి. ఈ నెలాఖరుకి పెళ్ళి చేసుకుంటున్నాడు. (అప్పటికీ నేను భద్రం బీ కేర్ఫుల్ బ్రదరూ అని పాడుతూనే ఉన్నా… వినిపించుకుంటేగా)

ఇంతకీ విషయమేమిటంటే వాడిని పోరితే కంటెంటు తయారు చేసుకున్నాడు రాయడానికి. దానిని కాస్తా బ్లాగులో రాయకుండా హాపీ డేస్ కాంటెస్టంట ఐడిల్ బ్రెయిన్ కి పంపించాడు. అది కాస్తా ఎంపికయిపోయింది. కంటెంటు తెలుగింగ్లీషులో రాసాడు అక్కడ.

హాపీ డేస్ టీం తో డల్లస్ లో ఎంజాయ్ చేసాడు ఎదవ.

అన్నట్టు వాడి వ్యాసం చదివి అందులో నా పేరు గానీ కనిపిస్తే అది నేను కాదు. అక్కడ ఫోటోల్లో చూచాయగా నాలాగా ఎవరయినా కనిపిస్తే అది కూడా నేను కాదు. కనిపించకపోతే మరీ మంచిది 😛

అక్టోబర్ 10, 2007

హాపీ డేస్…

Posted in సినిమా, సినిమాలు, హాపీ డేస్ వద్ద 7:52 సా. ద్వారా Praveen Garlapati

నిజంగానే హాపీ డేస్ ని గుర్తుకు తెచ్చింది. మొన్న వీకెండ్ శనివారం సినిమా చూద్దామని కాదు కానీ కొద్దిగా షాపింగ్ చేసి టికెట్లు దొరికితే చూద్దామని ఫోరం కి వెళ్ళాము నేనూ నా నా స్నేహితుడు రమేషూ.

కసా పిసా తొక్కేసి ఎట్టకేలకు ఓ టీషర్ట్ కొన్నాము చెరోటీనీ. తరవాత పై ఫ్లోరు లో ఉన్న పీవీఆర్ కెళ్ళి చూస్తే అనుకున్నట్టుగానే టికెట్లు అయిపోయాయి అన్ని షోలకీ. సర్లే అని పక్కనే గా ఆఫీసు, వీక్ డేస్ లో అయితేనేం హాపీ డేస్ చూడచ్చు అని బుధవారానికి టికెట్లు కొనుక్కొచ్చేసాము.

పెద్దగా అంచనాలు లేకుండానే వెళ్ళా సినిమాకి ఎందుకంటే సినిమాలలో కాలేజీ రోజులనగానే చిరాకు తెప్పించేంత, వెగటు పుట్టించేంత వెధవ సీన్లు వాడతారు కాబట్టి. అయినా ఏదో నమ్మకం ఈయన మరీ చెత్తగా తీయలేడేమో అని.

గ్రౌండ్ బ్రేకింగ్ అని చెప్పను గానీ ఫ్రీ ఫ్లోయింగ్ సినిమా ఇది. ఎక్కడా బోరు కొట్టించకుండా, వెకిలి వేషాలు లేకుండా, అబ్నార్మల్ గా కాకుండా తీయగలగడంలో దాదాపు ఓ ఎనభై శాతం సఫలమయ్యాడు శేఖర్ కమ్ముల. పాటలు బాగుండడం ఓ అదనం. టెక్నికాలిటీ గురించి బ్లాగు పెద్దలకు వదిలేస్తా గానీ వినసొంపుగానే ఉన్నాయి. మికీ జె మేయర్ డిడ్ ఎ గుడ్ జాబ్…

ఇక కథ విషయానికొస్తే మన కాలేజీ లైఫే. కథలో ప్రతీ కారెక్టరునూ నేను ఐడెంటీఫై చేసుకోగలిగాను నా కాలేజీ రోజులలో నుంచి. నిజం. వేరే వారికి ఎలా అనిపించిందో తెలీదు కానీ నేను మాత్రం క్లియర్ గా ఆ ట్రెయిట్స్ ని గమనించగలిగాను. కథలో పానకం లో పుడకలాగా అనిపించేది టైసన్ అనవసర ఎక్స్పెరిమెంట్లు, కమలినీ ముఖర్జీ పాత్ర (పాత్ర అసహజం కాదు కానీ తీయడంలో ఎక్కడో సరిగా రాలేదు). అది వదిలేస్తే అంతా బాగానే ఉంది. ఓ రెండున్నర గంటల పాటు సంతోషకరమయిన మన కాలేజీ రోజులలోకి వెళ్ళిపోవచ్చు. మామూలు కథ నుంచి మంచి సినిమా రాబట్టగలగడం శేఖర్ కమ్ముల గొప్పతనమే.

ఎమోషన్స్ మీద ప్లే చేసాడనీ, సేఫ్ గేం ఆడాడనీ కొంత టాక్ ఉంది. నిజమే. ఇలాంటి ఎమోషన్స్ ని తెప్పించగలిగితే సక్సస్ రావడం నిజమయినప్పటికీ అది సరిగా చేయగలిగే సత్తా కూడా ఉండాలి. కాలేజీ స్టూడెంట్ల సినిమాలంటే బీ గ్రేడ్ సినిమాలా ఊహించుకునేటంత చెత్తగా తయారు చేసారు మన దర్శకులు. ఎప్పుడూ బీర్లు తాగుతూ, ఆంటీల వెనకాల పడుతూ, అమ్మాయిలను ఏడిపిస్తూ, చెత్త వాగుడు వాగుడుతుండడమే హీరోయిజంగా ప్రోజెక్ట్ చెయ్యబడింది. ఈ సినిమాలో కూడా అలాంటివి ఉన్నాయి కానీ సరయిన మోతాదులో, నిజమని నమ్మగలిగే మోతాదులో.

ఇక శేఖర్ ఎన్నుకున్న కారక్టరైజేషన్ అద్భుతంగా ఉంది. ఇలాంటి కారెక్టర్లు సర్వ సాధారణం కాలేజీలలో. చందు లాంటి ఇగోయిస్టు, రాజేష్ లాంటి దూకుడు టైపూ, టైసన్ లాంటి ఆల్రౌండరూ, శంకర్ లాంటి ఆపర్ట్యూనిస్టు, మధు లాంటి కాజ్యువల్, సంగీత లాంటి డిస్‌హానెస్టూ, అప్పు లాంటి టాంబాయ్ అన్నీను.

ఇకపోతే శ్రవంతి, టైసన్ కథ ని ముగించిన తీరు నచ్చింది. కథ ముగింపు కూడా బాగుంది. టైసన్ ఆబ్వియస్గా నాకు నచ్చిన పాత్ర. అలాగే రాజేష్ ది కూడా. మధు పాత్రలో తమన్నా బాగుంది. చాలా అందంగా ఉంది. కానీ తెలుగు సినిమా ఇండస్ట్రీ ప్రకారం రెండు సినిమాల తరవాత ఎలాగూ కనిపించదు లేదా ఎక్స్పోజింగు చట్రంలో చిక్కుకుంటుంది. ప్చ్…

ఈ సినిమాలో నన్ను ఐడెంటీఫై చేసుకోగలిగాను కానీ ఏ పాత్రో చెప్పను. 🙂

మొత్తానికి మంచి సినిమా, వీలయితే తప్పకుండా చూడండి. నా కలెక్షనుకి ఆడ్ చేసుకోవాలి కుదిరితే.

అన్నట్టు కాలేజీ రోజులలో అద్భుతమయిన స్నేహాన్ని గుర్తుకు తెచ్చే ఈ సినిమాని, కాలేజీ బయట అంత స్థాయిలో స్నేహితుడితో చూడటం హైలైటు 😉

రేటింగ్: 4/5